سریال Dexter: Resurrection

«دکستر: رستاخیز» تلاشی دیگر برای جان دادن به جسد مجموعه‌ای است که زمانی فوق‌العاده بود؛ تلاشی با نتایجی قابل‌پیش‌بینی. اول از همه، به نظر می‌رسد این مجموعه اصلاً دربارهٔ دکستر نیست. از همان ابتدا، تمرکزش روی پسر به‌شدت نچسب اوست که در هتلی در نیویورک، مسئول حمل چمدان‌ها شده است. چنین انتخاب شغلی‌ای با شخصیت بی‌روح، ضداجتماعی و تک‌روی او که در نخستین اسپین‌آف به‌روشنی ترسیم...

«دکستر: رستاخیز» تلاشی دیگر برای جان دادن به جسد مجموعه‌ای است که زمانی فوق‌العاده بود؛ تلاشی با نتایجی قابل‌پیش‌بینی. اول از همه، به نظر می‌رسد این مجموعه اصلاً دربارهٔ دکستر نیست. از همان ابتدا، تمرکزش روی پسر به‌شدت نچسب اوست که در هتلی در نیویورک، مسئول حمل چمدان‌ها شده است. چنین انتخاب شغلی‌ای با شخصیت بی‌روح، ضداجتماعی و تک‌روی او که در نخستین اسپین‌آف به‌روشنی ترسیم شده بود، چندان جور درنمی‌آید. از آن هم بی‌منطق‌تر این است که دکستر به همین راحتی از چنگ همان پلیس زنی رها می‌شود که برای تعقیب و در نهایت دستگیری‌اش، از هیچ تلاشی فروگذار نکرده بود. او به‌جای اینکه دکستر را محکوم کند، برایش کارت‌پستالی می‌فرستد و توضیح می‌دهد که به‌نوعی حسابش با او صاف شده و دکستر عملاً آزاد است همچنان به کارش به‌عنوان یک قاتل زنجیره‌ای ادامه دهد. دقیقاً همان حرفی که آدم انتظار دارد از یک پلیس بشنود، نه؟ خلاصه اینکه باز هم با فیلمنامه‌ای اسف‌بار و باورناپذیر طرفیم که پوست مجموعهٔ اصلیِ به‌مراتب بهتر را به تن کرده است. تازه «ووک» هم هست؛ چیزی که بوی گند تعفن برخاسته از این فرنچایزِ به‌اصطلاح دکستر را تکمیل می‌کند. در مجموع، بهتر است بعضی چیزها را به حال خودشان گذاشت تا موفقیت‌های گذشته به مضحکه تبدیل نشوند. اگر تابه‌حال دکستر را ندیده‌اید، توصیهٔ من این است که به‌جای این اثر، سراغ مجموعهٔ اصلی و فوق‌العاده‌اش بروید.