سریال 1883

برای شروع باید بگویم که من پیش از دیدنِ هیچ‌یک از قسمت‌های Yellowstone، این سریال را از موضعی کاملاً بی‌طرف آغاز کردم. این مجموعه ترکیبی غریب از تراژدی یونانی و فضایی شبیه رمان آگاتا کریستی (مثل «و بعد دیگر هیچ‌کس نماند») به نظر می‌رسد؛ دلیلی را ذکر نمی‌کنم تا از هرگونه اسپویل دور بمانم. داستان به شکلی دراماتیک شما را همراه خود می‌کشاند، حتی اگر...

برای شروع باید بگویم که من پیش از دیدنِ هیچ‌یک از قسمت‌های Yellowstone، این سریال را از موضعی کاملاً بی‌طرف آغاز کردم. این مجموعه ترکیبی غریب از تراژدی یونانی و فضایی شبیه رمان آگاتا کریستی (مثل «و بعد دیگر هیچ‌کس نماند») به نظر می‌رسد؛ دلیلی را ذکر نمی‌کنم تا از هرگونه اسپویل دور بمانم. داستان به شکلی دراماتیک شما را همراه خود می‌کشاند، حتی اگر دربارهٔ بعضی جزئیات تردید داشته باشید. حضورِ سم الیوت همیشه ارزش دیدن دارد و اجرای خوبِ دو خوانندهٔ کانتری، تیم مک‌گراو و فِیث هیل، همراه با بازی یک گروه قوی از بازیگران، باعث می‌شود سفر شخصیت‌ها وزنِ واقعی پیدا کند. فیلم‌برداری چشم‌نواز است، موسیقی متن تأثیرگذار و فیلمنامه در بیشتر قسمت‌ها خوب نوشته شده است. نکته‌ای که برایم خسته‌کننده شد، روایتِ صدای درونِ ذهنی (voice-over) بود؛ قسمتی از این نارضایتی شاید از سلیقهٔ شخصی من در نپسندیدنِ روایت‌های صوتی سرچشمه می‌گرفت، اما احساس می‌کردم که صدای النا (Elsa) گاهی دانشی و بینشی فراتر از سن و تجربهٔ یک نوجوان منتقل می‌کند — انگار در چند هفته از شیطنت‌های کودکی به سخنرانی‌هایی پرمایه رسیده است. با این حال، این نکته آزاردهنده‌ای جزئی و تا حدی تکراری بود و به راحتی قابل گذشت. در سوی دیگر، قلب واقعیِ این سریال در شخصیت اِلسا داتن و اجرای ایزابل می (Isabel May) نهفته است. او بارِ احساسیِ داستان را به طرز چشم‌گیری بر دوش می‌کشد؛ روایت داخلی‌اش نه تصنعی است و نه شعاری، بلکه زنده، ملموس و آکنده از احساسی است که هم‌زمان کشف دنیا و وداع با آن را منتقل می‌کند. دیدنِ گذارِ او از دختری کودن به زنی آگاه، یادگیری‌ها، عاشق شدن، شکست خوردن و دگرگونی‌اش با شدتی روایت می‌شود که تماشاگر را عمیقاً متاثر می‌کند و بارها اشک در می‌آورد. تریلرِ تصویریِ شرِدِران (Sheridan) غرب وحشی را به شکلی فیزیکی و بی‌رحم ترسیم می‌کند؛ اینجا خبری از اسطوره‌پردازیِ پاک یا ماجرایِ راحت نیست. گرسنگی، بیماری، فرسودگی، خشونت، ترس و طبیعتِ بی‌تفاوتی که هر لحظه می‌تواند آدم را له کند، همه حضور دارند. سریال به خوبی نشان می‌دهد که پیش رفتن به سوی یک وعدهٔ بهتر، مستلزم از دست دادنِ بخشی از انسانیت، معصومیت و خودِ آدم است — و دقیقاً به همین دلیل بسیار تاثیرگذار است: نه تنها دربارهٔ رسیدن، بلکه دربارهٔ آنچه در مسیر از دست می‌رود حرف می‌زند. بازیگران مکمل نیز نقش بسزایی در سنگینی و باورپذیری سفر دارند؛ سم الیوت با وقارِ خود تأثیر زیادی می‌گذارد، و تیم مک‌گراو و فِیث هیل هم خوب عمل می‌کنند. تصویربرداری زیباست، اما نه به صورتِ یک کارت‌پستالِ تهی؛ بلکه تضادی خشن با مصائب شخصیت‌ها ایجاد می‌کند. تنها ایراد جدی‌ای که ذکر شده، موسیقی متن است که برای برخی یادآور قطعهٔ «The Happening» از Pixies است و گاهی این شباهت مخاطب را از فضا بیرون می‌آورد. در مجموع، 1883 فراتر از یک پیش‌درآمدِ خوب برای Yellowstone است؛ این سریال به‌تنهایی اثری بلندبالا و تاثیرگذار است که روح، چشم‌انداز، تراژدی و اجرای برجستهٔ ایزابل می را دارد. داستانی که این‌قدر عمیق انسان را تکان می‌دهد و اشک در می‌آورد، قطعاً فراتر از بسیاری از آثار روزاست.