سریال Dexter: New Blood

هشدار: اسپویلر طبعاً فقط از منظر خودم صحبت می‌کنم، اما از بازگشت/مینی‌سریال جدید دکستر واقعاً لذت بردم. قطعاً به اندازه فصل چهار فوق‌العاده نیست و نسبت به فصل‌های پیشین کمی کوتاه‌تر به‌نظر می‌رسد، اما بدون شک بسیار بهتر از هر چیزی است که پس از پرونده‌ی «تری‌نی‌تی کیلر» آمد. دیدن مایکل سی. هال دوباره در نقش دکستر لذتبخش است و کار بازی او و جذابیت شخصیتش...

هشدار: اسپویلر طبعاً فقط از منظر خودم صحبت می‌کنم، اما از بازگشت/مینی‌سریال جدید دکستر واقعاً لذت بردم. قطعاً به اندازه فصل چهار فوق‌العاده نیست و نسبت به فصل‌های پیشین کمی کوتاه‌تر به‌نظر می‌رسد، اما بدون شک بسیار بهتر از هر چیزی است که پس از پرونده‌ی «تری‌نی‌تی کیلر» آمد. دیدن مایکل سی. هال دوباره در نقش دکستر لذتبخش است و کار بازی او و جذابیت شخصیتش باعث می‌شود واقعاً مشتاق تماشای او باشی. بازگشت جنیفر کارپنتر در نقش دبرا هم فوق‌العاده است و حضور دیرهنگام باتیستا (دیوید زایاس) نیز خوش‌آمد است؛ بازیگران تازه‌وارد سریال هم قابل‌قبول‌اند. من خیلی سریع با جمع شخصیت‌ها ارتباط برقرار کردم و برجسته‌ها برایم جک آلوک، جولیا جونز و کلانسی براون بودند. داستان برایم گیرا بود و چند بار واقعاً مرا نگران و ناراحت کرد. بعضی‌ها می‌گویند ریتم شتاب‌زده است؛ من به‌طور کامل این را نمی‌پذیرم اما چند قسمت پایانی کمی تند جلو می‌روند — با این حال از آن لذت بردم و از پایان خوشحالم، که خیلی رضایت‌بخش‌تر از پایانی است که قبلاً داشتیم. دیدن نظراتی که اپیزود آخر را ضعیف‌ترین قسمت سریال می‌دانند برایم مضحک و تا حدی توهین‌آمیز است. شنیده‌ام شایعاتی درباره ادامه‌ای از این مجموعه هست؛ شخصاً بی‌درنگ استقبال می‌کنم اما اگر همین‌جا تمام شود هم راضی خواهم بود. این دنباله برای دکسترِ اصلی اثر قابل‌قبولی است. واقع‌بین باشیم: دکسترِ اصلی پایان شایسته‌ای نداشت؛ هیچ‌کس آن پایان را دوست نداشت. سریال نیاز به یک پایان خوب داشت و فکر می‌کنم همین دلیل باعث ساخته‌شدن این دنباله بود — و دقیقاً همان کاری را انجام می‌دهد که قرار بوده: پایان را به‌درستی می‌بندد و سوال بی‌پاسخی باقی نمی‌گذارد. بدون افشای جزئیات می‌گویم که داستان فوق‌العاده جذاب است و ناامیدکننده نیست. من به آن 10 از 10 می‌دهم. Dexter: New Blood (2021) — بازگشتی رستگارکننده و جذاب؛ 9/10 پس از اینکه سریال اصلی عملاً به پایان خود رسیده و آن فینال برای شخصیت‌ها و طرفداران حس خیانت داشت، اعلام ساخت New Blood با شک و تردید روبه‌رو شد. آیا احیای ده‌سال‌بعدی می‌تواند ماجرا را جبران کند؟ به‌طور شگفت‌انگیزی، پاسخ قاطع «بله» است. New Blood نتیجه‌ای قدرتمند، تأثیرگذار و دراماتیکاً رضایت‌بخش ارائه می‌دهد که سریال اصلی همیشه سزاوارش بود. ده سال بعد از آن پایان جنجالی، دکستر در قامت جیم لیندسی زندگی آرام و سرکوب‌شده‌ای را در شهر یخ‌زده و بسته آیرن لیک، نیویورک تجربه می‌کند. این موقعیت بلافاصله جذاب است: انزوا، سرما و حضور هریسونِ حالا بزرگ‌شده فضایی فشرده و واقعی ایجاد می‌کنند. بازیگران مکمل، از رئیس پلیس تیزبین آنگلا بیشاپ تا پسر ثروتمند محلیِ پیچیده، کورت کالدوِل، انتخاب‌های درستی هستند و تعامل‌شان با «جیم» آکنده از تنش و رمز و راز است. مایکل سی. هال با سهولت ترسناکی به نقش بازمی‌گردد و یکی از بهترین اجراهای کارنامه‌اش را ارائه می‌دهد؛ شخصیتی که با تراوشِ تروماهای دفن‌شده و دلتنگی پدری می‌جوشد. حضور هریسون (جک آلوک) هستهٔ احساسی و تضاد اخلاقی سریال را شکل می‌دهد و دکستر را مجبور می‌کند با میراثِ «مسافر تاریک» خود روبه‌رو شود. داستان دقیق، متمرکز و هیجان‌انگیز است و تعلیقی را بازمی‌سازد که در سال‌های پایانی سریال اصلی رنگ باخته بود. حکم نهایی: 9/10 — بازگشتی پیروز، هرچند نه بی‌نقص. سریال شایسته این نمره است چون در ایجاد تنش مبتنی‌بر شخصیت استادانه عمل می‌کند و پایانی شاعرانه و بی‌رحمانه ارائه می‌دهد که بسته شدن نهایی را فراهم می‌آورد. با این حال خالی از اشکال نیست: به‌خصوص در پردهٔ پایانی حفره‌های داستانی مشهودی هست که برای پیشبرد اکشن به تسامح‌هایی متوسل می‌شود. با وجود این نواقص، ارزش سرگرم‌کنندگی و قدرت دراماتیک سریال تحت‌الشعاع قرار نمی‌گیرد. بیشترین تحسین به تیم خلاق تعلق دارد که شجاعت به خرج دادند و سریال را در قالب یک فصل فشرده و خودبسنده نگه داشتند و پایانی قاطع، بی‌پروایانه و کاملاً هماهنگ با تم‌های داستانی دکستر ارائه دادند. New Blood یک عمل درخشان بازخرید روایی است.