فیلم Misunderstood 1966

«سِر جان» (آنتونی کوئل) کنسول علیاحضرت ملکه در فلورانس است؛ شغلی که ویلایی باشکوه در شهری سرشار از زیبایی و تاریخ را هم نصیب او و خانواده‌اش کرده است. اما وقتی فاجعه‌ای گریبان این خانواده را می‌گیرد، او باید با اندوه فقدان کنار بیاید و همچنان حامی دو پسر خردسالش باشد. «آندره‌آ» (استفانو کولاگرانده)، پسر بزرگ‌تر، محرم راز پدر شده، اما «میلو» (سیمونه جانوتسی) بسیار...

«سِر جان» (آنتونی کوئل) کنسول علیاحضرت ملکه در فلورانس است؛ شغلی که ویلایی باشکوه در شهری سرشار از زیبایی و تاریخ را هم نصیب او و خانواده‌اش کرده است. اما وقتی فاجعه‌ای گریبان این خانواده را می‌گیرد، او باید با اندوه فقدان کنار بیاید و همچنان حامی دو پسر خردسالش باشد. «آندره‌آ» (استفانو کولاگرانده)، پسر بزرگ‌تر، محرم راز پدر شده، اما «میلو» (سیمونه جانوتسی) بسیار کوچک‌تر است و در ابتدا فقط به او گفته‌اند که مادرشان به سفر رفته است. این دو پسر رابطه‌ای بسیار صمیمی دارند و از سربه‌سر گذاشتن با پرستار تازه‌شان، «لوئیزا» (آدریانا فاکتی)، حسابی لذت می‌برند؛ زنی که ظاهراً اصرار دارد «میلو» تا جای ممکن وقتش را در تختخواب بگذراند. آن‌ها سرانجام کاری می‌کنند که او از این خانه برود، اما در این میان برایمان روشن می‌شود که پدر ظاهراً به پسر کوچک‌ترش توجه بیشتری دارد. «میلو» در سنی است که دلش می‌خواهد هر جا برادرش می‌رود و هر کاری می‌کند، همراهش باشد؛ رفتاری که ناگزیر دردسرهایی به بار می‌آورد و معمولاً تقصیرشان به گردن «آندره‌آ» می‌افتد؛ کافی است از رانندهٔ اتوبوس یا «عمو ویلی» شیطان و بازیگوش (جان شارپ) بپرسید. پدر دیپلمات که متوجه شده کمی از «آندره‌آ» فاصله گرفته، تلاش می‌کند وقت بیشتری را با او بگذراند و اینجاست که واقعاً درمی‌یابیم این پسربچه چقدر پدرش را دوست دارد؛ اما آیا پدر هم همین احساس را به او دارد؟ این قطعاً یکی از دلنشین‌ترین نقش‌آفرینی‌های کوئل است. درست است که آن حالت آمرانهٔ همیشگی را دارد، اما با پیش رفتن داستان، وجهی لطیف‌تر از خود نشان می‌دهد که کمتر از او دیده‌ایم. بااین‌حال، فیلم تمام‌وکمال متعلق به این دو کودک است. آن‌ها چنان طبیعی و دلنشین به شخصیت‌هایشان جان می‌دهند که به‌راحتی می‌توان باور کرد واقعاً برادرند. هماهنگی‌شان بی‌هیچ تکلفی شکل می‌گیرد، حتی وقتی کوچک‌تره دردسر درست می‌کند و بزرگ‌تره در پی رابطه‌ای عمیق‌تر با پدرش است. دیالوگ‌ها و گاهی برخی انتخاب‌های کارگردانی یادآوری می‌کنند که هنوز باید با اندوه فقدانی تازه کنار آمد، اما این موضوع با ظرافت بسیار، از خلال سه شخصیتی بیان می‌شود که هر کدام می‌کوشند تا جایی که می‌توانند با آنچه سرنوشت برایشان رقم زده کنار بیایند؛ بی‌آنکه همیشه بفهمند این اتفاق چه تأثیری بر دیگری گذاشته است. برخلاف معمول، فیلمی که در یکی از زیباترین شهرهای ایتالیا می‌گذرد، اصلاً بر محل وقوع داستانش تأکید نمی‌کند. این شخصیت‌ها می‌توانستند هر جای دیگری باشند؛ همه‌چیز دربارهٔ همین سه نفر است و با اینکه اصلاً و ابداً از پایان‌بندی خوشم نیامد، واقعاً از تماشای فیلم لذت بردم.