Naza 2026

کافی است کسی را پیدا کنید، او را در تاریکی بنشانید و اعلام کنید که نبودِ مدرک، یک تمهید هنری است. همین؛ ونیز هم برایتان دست می‌زند. پروپاگاندای محض است، برخلاف تمام شواهدی که عکسِ آن را نشان می‌دهند. این همان چیزی است که چپ‌گرایان افراطی عاشق دیدنش هستند و به ترویج روایت جعلی حماس کمک می‌کند. آن را ببینید تا بدانید چه آشغالی است. بعد هم نگاهی...

کافی است کسی را پیدا کنید، او را در تاریکی بنشانید و اعلام کنید که نبودِ مدرک، یک تمهید هنری است. همین؛ ونیز هم برایتان دست می‌زند. پروپاگاندای محض است، برخلاف تمام شواهدی که عکسِ آن را نشان می‌دهند. این همان چیزی است که چپ‌گرایان افراطی عاشق دیدنش هستند و به ترویج روایت جعلی حماس کمک می‌کند. آن را ببینید تا بدانید چه آشغالی است. بعد هم نگاهی به تمام تصاویر واقعی حماس بیندازید که خودِ حماس در روز هفتم اکتبر ضبط کرده است. بیست‌وچهار زن و مرد در این بررسیِ سیاست دولت اسرائیل دربارهٔ کشتار روزمرهٔ کسانی حضور دارند که با تعبیری نسبتاً خنثی «NAZA» خطابشان می‌کنند؛ بررسی‌ای با کارگردانی پرتنش، اما بسیار طبیعی. این افراد هیچ ارتباطی با حماس ندارند، اما اگر نزدیک کسانی باشند که هدف مشروع شناخته شده‌اند، مرگشان در زمرهٔ تلفات جانبیِ قابل‌قبول قرار می‌گیرد. فیلم شب‌هنگام، روی پشت‌بام‌های تل‌آویوِ پررونق و مدرن تصویربرداری شده است؛ جایی که هر از گاهی صدای آژیر حملهٔ هوایی سکوت را می‌شکند. یووال آبراهام، کارگردان فیلم، از بسیاری از افرادی که ارتباط نزدیکی با برنامه‌ریزی و اجرای این راهبرد داشته‌اند، می‌پرسد اقداماتشان تا چه اندازه عامدانه، حساب‌شده و آگاهانه بی‌تمایز بوده است. با آنکه این افراد از بخش‌های مختلف دستگاه حاکم می‌آیند، گفته‌هایشان به‌شکلی شگفت‌انگیز با یکدیگر همخوانی دارد. نکتهٔ دیگری که برایم عجیب بود این است که همهٔ آن‌ها به‌راحتی اذعان می‌کنند ده‌ها نفر، و چه‌بسا بیشتر، به‌طور مرتب در بمباران‌ها یا با شلیک تک‌تیراندازها کشته می‌شدند، اما ظاهراً هیچ‌کدامشان هرگز در برابر دستوری که دریافت کرده‌اند، «نه» نگفته‌اند. همگی، بی‌استثنا، اطاعت کرده‌اند، حتی وقتی وجدانشان آزارشان می‌داده؛ و این برایم بسیار تعجب‌آور بود. طبیعتاً هویتشان پنهان شده است، اما باید بگویم با شنیدن حرف‌هایشان و دیدن نمودارهایی که می‌کشند و توضیحاتی که دربارهٔ نقش خود می‌دهند، اگر از ستاد ارتش اسرائیل مشغول تماشای فیلم باشید، لازم نیست «پوآرو» باشید تا هویت واقعی‌شان را کشف کنید. بنابراین، حضور در این فیلم تا حدی شجاعت می‌خواهد، چون آبراهام شهادت‌هایی از آن‌ها می‌گیرد که اگر روزی به محاکمه کشیده شوند، قطعاً آن‌ها را با خطری احتمالاً مرگبار روبه‌رو خواهد کرد. نکتهٔ دیگری که در اینجا واقعاً خوب جواب می‌دهد، نبودِ تصاویر آرشیوی است. معمولاً چنین تصاویری می‌توانند وسعت این حملات را به‌شکلی تأثیرگذار نشان دهند، اما نبودشان در این فیلم ظاهراً به گفته‌های کسانی قدرت بیشتری می‌بخشد که چیزی را افشا می‌کنند که دولت خودشان بارها انکارش کرده است. ناهمخوانی میان این گفت‌وگوها و نگاه‌های گذرایی که هم‌زمان به درون خانه‌ها و هتل‌های ساکنان محلی می‌اندازیم، درحالی‌که آن‌ها زندگی نسبتاً آرام خود را می‌گذرانند، نیز از چشممان پنهان نمی‌ماند. البته، برای رعایت انصاف باید گفت این اثر در واقع چندان مستند نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از اظهارات بی‌پشتوانه است که هیچ پاسخ یا دیدگاه مخالفی در برابرشان مطرح نمی‌شود، آن هم از زبان افرادی که شاید اغراض شخصی داشته باشند و شاید هم نه. بااین‌حال، همین که همهٔ آن‌ها وظایف خود و سیاست‌های حاکم بر آن را تا این حد شبیه به یکدیگر توصیف می‌کنند، به فیلم اعتبار و صداقتی می‌بخشد که انکارش بسیار دشوار است. وکلا بی‌شک می‌توانند بر سر معنای دقیق نسل‌کشی و حقوق بین‌الملل بحث کنند، اما فقط شنیدن این حرف‌ها کافی است تا مو بر تنتان سیخ شود، وقتی واقعیت‌های کشتار گسترده و اغلب خودکار این‌چنین آشکار می‌شوند؛ و تماشای آن صحنهٔ پایانی هم تجربه‌ای تکان‌دهنده و بسیار، بسیار غم‌انگیز است.