فیلم Hollywood or Bust 1956

این دو با شادی بی‌حدومرز خداحافظی می‌کنند. مالکوم اسمیت عاشق سینماست و به‌خصوص شیفتهٔ آنیتا اکبرگ. یکی از آن حس‌های خوش‌شانسی‌اش سراغش می‌آید و او هم یک خروار بلیت قرعه‌کشی می‌خرد تا یک ماشین برنده شود. درست همان‌طور که انتظار دارد، برنده می‌شود؛ اما استیو وایلی، ژیگولوی قمارباز، هم برنده شده است؛ البته جای تعجب ندارد که برد او چندان هم شرافتمندانه نبوده باشد. برگزارکنندگان حاضر...

این دو با شادی بی‌حدومرز خداحافظی می‌کنند. مالکوم اسمیت عاشق سینماست و به‌خصوص شیفتهٔ آنیتا اکبرگ. یکی از آن حس‌های خوش‌شانسی‌اش سراغش می‌آید و او هم یک خروار بلیت قرعه‌کشی می‌خرد تا یک ماشین برنده شود. درست همان‌طور که انتظار دارد، برنده می‌شود؛ اما استیو وایلی، ژیگولوی قمارباز، هم برنده شده است؛ البته جای تعجب ندارد که برد او چندان هم شرافتمندانه نبوده باشد. برگزارکنندگان حاضر نیستند دو ماشین جایزه بدهند و فقط به آن‌ها می‌گویند که باید ماشین را با هم شریک شوند. این موضوع حسابی استیو را کلافه می‌کند، چون بدهی‌هایی دارد که باید بپردازد. پس با نقشه‌ای زیرکانه قبول می‌کند همراه مالکوم به هالیوود برود، با این قصد که در اولین فرصت از شرش خلاص شود. فقط فکر آقای بسکام، سگ گریت دین مالکوم را که همسفرشان است، نکرده بود؛ همین‌طور برخوردشان با تری رابرتس زیبا را. بله، با اطمینان می‌توان گفت که این قرار نیست یک سفر جاده‌ای معمولی باشد. با توجه به اینکه رابطهٔ این دو در آن زمان عمیقاً تیره‌وتار شده بود ــ و این آخرین فیلم مشترکشان بود ــ کمی غافلگیرکننده است که «هالیوود یا ورشکستگی» (Hollywood or Bust) یکی از بهترین فیلم‌هایی از کار درآمده که دین مارتین در نقش استیو و جری لوئیس در نقش مالکوم با هم ساخته‌اند. هر آنچه این زوج را تا این اندازه محبوب کرده بود، اینجا پیدا می‌شود؛ تازه فیلم جسارت به خرج می‌دهد و نگاهی طنزآمیز هم به ترفندها و دردسرهای خود هالیوود می‌اندازد. بخش بزرگی از این موفقیت را باید به حساب کارگردان، فرانک تاشلین، گذاشت. تاشلین که «هنرمندان و مدل‌ها» (Artists & Models)، یعنی شاید نقطهٔ اوج کارنامهٔ این دو، را هم کارگردانی کرده بود، ریتم فیلم را تند و سرزنده نگه می‌دارد و این زوج را در مسیری هدایت می‌کند که موفقیتشان در آن تقریباً تضمین‌شده است. البته شوخی‌ها گاهی تقریباً بچگانه می‌شوند و بله، دین هم طبق معمول با صدای نرم و دلنشینش آواز می‌خواند و سعی می‌کند دختر داستان را به رختخواب بکشاند؛ همان تری با بازی پرجنب‌وجوش و سرکش پت کراولی. اما فیلم چنان سرشار از شادی است که، درست مثل «هنرمندان و مدل‌ها»، واقعاً می‌تواند غم و غصه را از دل آدم بیرون کند. از میان ترانه‌های ساختهٔ سمی فین و پل فرانسیس وبستر، «روزی در دل طبیعت» (A Day in the Country) و «انگار عشق است» (It Looks Like Love) بیشتر به چشم می‌آیند. از طرف دیگر، سخت است به بعضی از شیرین‌کاری‌های آقای بسکام و لوئیس مهارنشدنی نخندید، به‌خصوص آنجا که ادای یک فیلم مشخص را درمی‌آورند. آنیتا اکبرگ هم کمی بعد به این جمع شاد می‌پیوندد؛ درست به‌موقع برای آن آشوب و خرابکاری خنده‌داری که می‌دانید هر لحظه ممکن است از راه برسد. دیدن یک سگ گریت دین پشت فرمان ماشین برایتان خنده‌دار نیست؟ خب، احتمالاً بهتر است اصلاً سراغ این فیلم نروید. اما حیف می‌شود، چون با فیلمی دل‌چسب، پرشتاب و بازیگوش طرف هستیم؛ فیلمی که جماعت عبوس واقعاً باید در قضاوتشان درباره‌اش تجدیدنظر کنند، چون به‌راستی غم و غصه را از دل آدم می‌برد. ۸ از ۱۰