فیلم Infirmary 2026

فیلمی به نام «Grave Encounters» محصول سال ۲۰۱۱ وجود دارد که این فیلم خیلی به آن شبیه است. البته به‌خوبی «Grave Encounters» نیست و در قالب «تصاویر پیداشده» یا همان فاوند فوتیج هم نوآوری خاصی ندارد، اما به‌خودی‌خود جالب است و تماشایش قطعاً خالی از لطف نیست. کیفیت ساختش کمی پایین است و بعضی سکانس‌ها می‌توانستند سنجیده‌تر باشند، اما من همچنان از تماشایش لذت بردم...

فیلمی به نام «Grave Encounters» محصول سال ۲۰۱۱ وجود دارد که این فیلم خیلی به آن شبیه است. البته به‌خوبی «Grave Encounters» نیست و در قالب «تصاویر پیداشده» یا همان فاوند فوتیج هم نوآوری خاصی ندارد، اما به‌خودی‌خود جالب است و تماشایش قطعاً خالی از لطف نیست. کیفیت ساختش کمی پایین است و بعضی سکانس‌ها می‌توانستند سنجیده‌تر باشند، اما من همچنان از تماشایش لذت بردم و مطمئنم اگر طرفدار فیلم‌های فاوند فوتیج باشید، شما هم از آن لذت خواهید برد. یکی دو ماهی بود که حسابی برای انتشار این فیلم ذوق داشتم. قطعاً ارزش انتظار کشیدن را داشت، اما بی‌عیب‌ونقص هم نیست. ۵۰ تا ۶۰ دقیقهٔ ابتدایی فیلم ریتم کندی دارد و به‌جز چند لحظه، اتفاق چندانی در آن نمی‌افتد. اصلاً نمی‌گویم حوصله‌سربر است، اما قطعاً تکراری می‌شود. بااین‌حال، ۳۰ تا ۴۰ دقیقهٔ پایانی واقعاً وحشتناک است. جدی می‌گویم؛ آن‌قدر محکم از جا پریدم که فکر کنم واقعاً از زمین کنده شدم! نکتهٔ عجیب اینجاست که از چهار صحنه‌ای که مرا ترساندند، همه را به‌جز یکی پیش‌بینی کرده بودم. با وجود اینکه فیلم کاملاً قابل پیش‌بینی بود، هر بار موفق شد مرا بترساند. فیلم‌هایی هستند که با معیارهای عینی خیلی ترسناک‌ترند، اما حتی باعث نمی‌شوند تکان بخورم یا از جا بپرم. در این فیلم، زمان‌بندی لحظات ترسناک آن‌قدر دقیق بود که هر بار کار خودش را می‌کرد. فیلم دقیقاً می‌دانست چه زمانی ضربه بزند و حتی وقتی می‌دانستم قرار است چیزی بترساندم، باز هم غافلگیر می‌شدم. داستان اصالت چندانی ندارد و شخصیت‌های اصلی هم برایم چندان مهم نبودند؛ بنابراین زیاد نگران سرنوشتشان نمی‌شدم. بااین‌حال، حالا که صحبت از شخصیت‌ها شد، باید بگویم شخصیت منفی فیلم ــ که برای لو نرفتن داستان نامش را نمی‌آورم ــ فوق‌العاده بود و عملاً فیلم را سر پا نگه می‌داشت. آخرین نکته‌ای که می‌خواهم تحسین کنم، طراحی صحنه است. اینکه داستان فیلم‌های ترسناک، به‌ویژه آثار فاوند فوتیج، در بیمارستان‌های متروکه بگذرد، از کلیشه‌ای‌ترین ایده‌های ممکن است؛ اما طراحی صحنهٔ این فیلم به‌اندازه‌ای متفاوت بود که به چشم بیاید. محیط، وهم‌آور و فضاساز بود و از نظر بصری هم حال‌وهوای ترسناک بسیار جذابی داشت. فقط می‌دانم که خودم به‌هیچ‌وجه دلم نمی‌خواست تنهایی در آن پرسه بزنم. حاضرم شرط ببندم که این فیلم از «Bodycam» محصول ۲۰۲۵ و «Grave Encounters» محصول ۲۰۱۱ الهام گرفته است. مطمئنم؛ حتی می‌توانم بگویم اساساً حاصل پیوند این دو فیلم است. به نظر می‌رسد ایدهٔ استفاده از تصاویر دوربین متصل به بدن، مستقیماً از «Bodycam» گرفته شده و فضای بیمارستان متروکه هم به‌شدت تحت تأثیر «Grave Encounters» است. البته این اصلاً ایرادی ندارد، چون هنر همیشه از آثار هنری دیگر الهام می‌گیرد. در نهایت، فیلم مرا ترساند و واقعاً تنها چیزی هم که از آن می‌خواستم همین بود. برای من، این احتمالاً بعد از «Obsession» دومین فیلم ترسناک سال تا این لحظه بوده است؛ پس با وجود ایرادهای عمده‌اش، همچنان از تجربهٔ تماشای آن حسابی هیجان‌زده و راضی‌ام. در مجموع، به «Infirmary» امتیاز **۷ از ۱۰** می‌دهم: خوب، لذت‌بخش و ارزشمند برای یک یا دو بار تماشا. صحنه‌های ترسناک فوق‌العاده بودند و نیم‌ساعت پایانی هم عالی بود، اما باید به فیلم در کلیتش امتیاز بدهم. یک ساعت اول بیشتر در حد ۶ از ۱۰ بود، درحالی‌که نیم‌ساعت پایانی به ۸ از ۱۰ نزدیک‌تر می‌شد. بنابراین، میانگین گرفتن و رسیدن به امتیاز ۷ از ۱۰، هم سخاوتمندانه به نظر می‌رسد و هم، به‌شکلی عجیب، کمی سخت‌گیرانه؛ بااین‌حال، امتیاز درستی است. به‌هرحال، با یک فیلم ترسناک فاوند فوتیجِ ایراددار اما واقعاً تأثیرگذار طرفیم که درست در مهم‌ترین لحظات، کاملاً از پس کارش برمی‌آید.