فیلم Baise moi 2000

«Baise-Moi» صریحاً فاجعه‌بار است. سال‌ها پیش هم‌خانه‌ای داشتم که شیفتهٔ این فیلم بود؛ من هرگز نفهمیدم چرا. حتی اگر صحنه‌های جنسی و خشونت را کنار بگذاریم، چیزی که باقی می‌ماند یک اثر بی‌کیفیت و شلخته است: فیلم ظاهراً و صوتاً شبیه سریال‌های آبکی روزانهٔ اوایل دههٔ ۲۰۰۰ است، با موسیقی متن ناامیدکننده و اجراهایی که به‌ندرت قانع‌کننده‌اند. کارگردانی حداکثر بی‌تفاوت است. من این را روی...

«Baise-Moi» صریحاً فاجعه‌بار است. سال‌ها پیش هم‌خانه‌ای داشتم که شیفتهٔ این فیلم بود؛ من هرگز نفهمیدم چرا. حتی اگر صحنه‌های جنسی و خشونت را کنار بگذاریم، چیزی که باقی می‌ماند یک اثر بی‌کیفیت و شلخته است: فیلم ظاهراً و صوتاً شبیه سریال‌های آبکی روزانهٔ اوایل دههٔ ۲۰۰۰ است، با موسیقی متن ناامیدکننده و اجراهایی که به‌ندرت قانع‌کننده‌اند. کارگردانی حداکثر بی‌تفاوت است. من این را روی یک دی‌وی‌دی قدیمی دیدم که هنوز شامل اصلاحات BBFC بود؛ شاید کیفیت تصویر در آن نسخه افت داشته باشد—اما حتی بازسازیِ آرو هم نتوانست این اثر ضعیف را جلا دهد. بله، خشونت جنسی هنوز شوکه‌کننده است، عمدتاً به‌خاطر نحوهٔ عادی‌نماییِ ارائه‌اش. اما در تقریباً یک‌چهارم قرنِ پس از اکران، خشونتِ زمانی بدنامِ فیلم به‌سادگی از سوی آثار دیگر پشت سر گذاشته شده است—و در نتیجه «Baise-Moi» چیزی جز یک فیلم تحریک‌گر بدون محتوای جدی برای گفتن نیست. به‌نظر می‌رسد تنها هدف این فیلم آزردن و خشمگین‌کردن ممیزی‌ها بوده؛ نه هیجان‌انگیز است، نه تحریک‌کننده و نه حتی اندکی جذاب.