فیلم White Christmas 1954

همچنان بعد از این همه سال رؤیادیده. دو دوست قدیمی ارتش، باب و فیل، پس از پایان جنگ تبدیل به یک گروه آواز و رقص بسیار موفق می‌شوند. آنها به تعطیلاتی مورد نیاز به ورمانت می‌روند و متأسفانه درمی‌یابند مهمان‌سرایی که توسط ژنرال سابقشان اداره می‌شود به‌خاطر نبود برف در منطقه قرار است تعطیل شود. پس از آشنایی با دو خواهر دوست‌داشتنی، بتی و...

همچنان بعد از این همه سال رؤیادیده. دو دوست قدیمی ارتش، باب و فیل، پس از پایان جنگ تبدیل به یک گروه آواز و رقص بسیار موفق می‌شوند. آنها به تعطیلاتی مورد نیاز به ورمانت می‌روند و متأسفانه درمی‌یابند مهمان‌سرایی که توسط ژنرال سابقشان اداره می‌شود به‌خاطر نبود برف در منطقه قرار است تعطیل شود. پس از آشنایی با دو خواهر دوست‌داشتنی، بتی و جودی، پسرها تصمیم می‌گیرند با دخترها یک شوی متنوع اجرا کنند تا مردم را دوباره به مهمان‌سرای ژنرال بازگردانند. اما سوءتفاهم‌ها و پیچیدگی‌های عاشقانه کار را آسان نمی‌کنند. «وایت کریسمس» فیلمی پایدار، ساده و دلپذیر است؛ کارگردانی آن بر عهده مایکل کرتیز است، ترانه‌ها از اروینگ برلین‌اند و بازیگرانش بینگ کراسبی، دنی کی، روزمری کلونی، ورا-الن و دین جگر هستند. فیلم به رنگ‌های تکنیکالر فیلمبرداری شده و نکته قابل توجه دیگر اینکه نخستین فیلمی است که با فرایند ویزتاویژن (صفحه‌نمایش عریض) ساخته شد. حقیقت این است که فیلمنامه نسبتاً نازک است و بعضی از بهترین آهنگ‌های برلین در آن گنجانده نشده‌اند، و می‌توان کمی انتقاد کرد که ویزتاویژن در خدمت کارگردانی قراردادی و استودیویی هدر رفته است. با این حال فیلم آن‌قدر دلنشین و گرم است که سخت است نکات منفی آن را به کلی برجسته کرد؛ پس از تماشا آدم شاد می‌شود. هرچند شاید آنچنان که می‌توانست بی‌نظیر باشد نیست، اما تصویری است که هر سال در ایام کریسمس تماشاگران جدیدی را جذب می‌کند و این نکته قابل انکار نیست. از ترانه عنوانی و قطعاتی مثل «خواهران»، «بهترین چیزها وقتی اتفاق می‌افتد که می‌رقصی»، «نعمت‌هایت را شمار به جای گوسفندان» و «عشق، تو با من درست رفتار نکردی» لذت ببرید. از تند و تیز بودن رقص ورا-الن حیرت کنید و هم‌زمان از بامزه‌بودن‌های همراهِ کمیکِ همیشه دیدنیِ دنی کی لذت ببرید. با ژنرال دل‌سنگینِ دین جگر همدل شوید و البته کراسبی هم که همچنان به نظر بی‌زمان می‌رسد—او زمختی را در می‌آورد و با آوازش حال و هوای گرمی می‌بخشد. لذت‌بخش. ۷/۱۰ من طرفدار موزیکال‌ها نیستم، اما اگر قرار باشد یکی را تماشا کنم، نوعی را ترجیح می‌دهم که داستان در قالب دیالوگ پیش می‌رود و سپس با آهنگ‌ها قطع و کامل می‌شود. فیلم‌هایی که صرفاً با موسیقی—حتی همراه با دیالوگ—ساخته شده‌اند، باعث می‌شوند حوصله‌ام سر برود و از صندلی بیافتم و سقف را تماشا کنم. فیلمنامه گاهی کلیشه‌ای و پیش‌بینی‌پذیر است، اما در مجموع سرگرم‌کننده و دیدنی است. از خودمان پرسیدیم در این ساختمان جایی برای صحنهٔ عظیمی که ساخته شده پیدا شده یا نه، اما قانون شماره یک در اینجا تعلیق باور است و بهتر است سؤالات ریز مثل «والدین نوه ژنرال کجا هستند؟» را نادیده بگیرید. پس تماشای آن نسبتاً دلپذیر بود. نقدی دیده بودم که بازی دنی کی را ضعیف می‌دانست، اما حقیقت این است که او و دیگران خوب بازی کرده‌اند. همهٔ آهنگ‌ها خوب‌اند، به‌جز ترانه عنوانی که البته بی‌نقص است. دنی کی در اینجا طبیعی‌تر ظاهر شده؛ او («فیل») و شریک موفقش «باب» (بینگ کراسبی) با تیم خواهران آرزو به اجرای حرفه‌ای به نام «بتی» (روزمری کلونی) و «جودی» (ورا-الن) همراه می‌شوند. آن دو زوج دختر در یک مهمان‌سرای دورافتاده در ورمانت مشغول کارند و پس از چند شیطنت در قطار، همه می‌رسند و درمی‌یابند مهمان‌سرا توسط افسر فرماندهٔ سابق آنها، ژنرال ویورلی (دین جگر)، اداره می‌شود. مصمم به یاری این مرد شریف و مغرور، آنها نقشه‌ای می‌ریزند تا عملاً «نیروها را بسیج» کنند! مضمون کلی داستان درباره وفاداری و انسانیت است، اما طنزهای پوچ و بامزه‌ای میان آن پخش شده تا فیلم زیادی جدی یا احساساتی نشود. رقص‌ها به خوبی تنظیم شده و قطعات اروینگ برلین از جمله ترانه‌های پرانرژی «خواهران» (با اندکی کمک از گلوریا وود) و «آسمان‌های آبی» هم باعث می‌شوند پای تماشاگر تکان بخورد. این یک کمدی عاشقانهٔ شاد و ملایم است که لبخند بر لب می‌آورد و هر کس نیاز به تجدید ایمان به روح انسان داشته باشد، از آن انرژی می‌گیرد. همیشه کراسبی را کمی بیش از حد صاف و صیقلی روی پرده می‌یافتم، اما کی و کلونی عالی‌اند و با اینکه شاید کمی طولانی به نظر برسد، همچنان یک سرگرمی فصلی لذتبخش است و ارزش تماشا دارد—خصوصاً کنار نوشیدنی گرم و شکلاتی در ایام کریسمس. این فیلم کلاسیک تماشاگر را به سفری نوستالژیک می‌برد که پر از لحظات ماندگار و خاطرات دوست‌داشتنی است و او را در ماجرایی کریسمسی غرق می‌کند که به دوران کلاسیک سینما بازمی‌گردد. فیلم نگاهی به گنجینه‌های سینمایی گذشته دارد که در زمان خود مخاطبان را مجذوب کرده‌اند و جذابیت پایدار آثار آن دوره را نشان می‌دهد. اگرچه فیلم با گذشت زمان کیفیت و دلپذیری خود را حفظ کرده، برای بینندهٔ امروز ممکن است کمی کهنه به نظر برسد؛ اما درک اهمیت تاریخی و زمینه فرهنگی آن می‌تواند به تماشاگر کمک کند تا از روایت کلاسیک و حال و هوای جشنانهٔ فیلم لذت ببرد. با وجود بعضی لحظات سطحی یا به‌نظر ناهماهنگ، فیلم در نهایت نقش خود را به‌عنوان یک کلاسیک دوست‌داشتنی کریسمسی ایفا می‌کند و حس نوستالژی و حال و هوای تعطیلات را برمی‌انگیزد. شاید فیلمی نباشد که بخواهید پیوسته تکرارش کنید، ولی میراث و جذابیت ماندگارش آن را به بخشی مهم از چشم‌انداز سینمایی فصل جشن‌ها تبدیل می‌کند.