فیلم Raymond & Ray 2022

«ریموند و ری» داستان دو ناتنی دورافتاده است: «ریموند» (ایوان مک‌گرگور) به خانه برادر ناتنی‌اش «ری» (ایتن هاوک) می‌آید تا خبر مرگ پدرشان را بدهد. ریموند از روی وظیفه به خاکسپاری می‌رود — حداقل برای اطمینان از مرگ مرد — و پس از کمی اصرار، برادرش را هم قانع می‌کند همراهش بیاید. وقتی می‌رسند، متوجه می‌شوند قرار است میراث نسبتاً ناچیزی به آنها برسد، به...

«ریموند و ری» داستان دو ناتنی دورافتاده است: «ریموند» (ایوان مک‌گرگور) به خانه برادر ناتنی‌اش «ری» (ایتن هاوک) می‌آید تا خبر مرگ پدرشان را بدهد. ریموند از روی وظیفه به خاکسپاری می‌رود — حداقل برای اطمینان از مرگ مرد — و پس از کمی اصرار، برادرش را هم قانع می‌کند همراهش بیاید. وقتی می‌رسند، متوجه می‌شوند قرار است میراث نسبتاً ناچیزی به آنها برسد، به شرطی که خودشان قبر پدر را حفر کنند، تابوت را داخلش بگذارند و دوباره روی آن را بپوشانند. با وجود نفرتی که از مرد دارند، زیر بار می‌روند و هر چه به زمان دفن نزدیک‌تر می‌شوند درمی‌یابند پدرشان در زادآوری مهارت عجیبی داشته است: جوان‌ترین فرزند با «لوسیا» (ماریبل وردو) است که در آخرین سال‌های عمر با او زندگی می‌کرد، و یک جفت دوقلوی نسبتاً آکروباتیک هم ظاهر می‌شوند. وقتی روایت بر صفحه فقط حولِ این دو مرد می‌چرخد، نوعی صمیمیت و شیمی میان آنان برقرار است که به‌خوبی جواب می‌دهد — بیننده نه تنها می‌فهمد پدرشان چقدر آدم بدی بوده، بلکه بفهمد رفتار او چه تأثیر عمیقی بر فرزندانش و روابط ناموفق زناشویی‌شان گذاشته است. اما هرگاه دایره بازیگران گسترده‌تر می‌شود، قوت داستان کم می‌شود و فیلم به مجموعه‌ای نسبتاً ناهمگون از مطالعه‌های شخصیتی می‌انجامد که همه حول رفتار مردی می‌گردند که دیگر در صحنه نیست تا خودِ ما او را ارزیابی کنیم. فیلم چند قطعه جاز دوست‌داشتنی دارد — «ری» نوازنده‌ای توانا در ترومپت است — و از لحاظ بصری هم تولید سنگینی دارد، اما در مجموع همه‌چیز کمی کم‌رمق به نظر می‌رسد. گارثیا (کارگردان) موقعیت‌ها و پیچش‌های جذابی ارائه می‌دهد (از جمله درخواست بی‌پروا و آخر پدر)، و موقعیت‌ها چنان مشخص‌اند که انگار از تجربه‌های واقعی برگرفته شده‌اند. با این حال فیلم از عمق‌بخشیدن به گذشته و زخم‌های عاطفی شخصیت‌ها بازمی‌ماند؛ بیننده تنها اشاره‌های کوتاهی به رخدادهای تعیین‌کننده و دردهای گذشته می‌شنود. مشخص می‌شود که هیچ‌یک از برادران واقعاً پدرشان را نمی‌شناخته‌اند، اما در طول سفر، چیزهای بیشتری درباره او — و درباره همدیگر — می‌آموزند. در مجموع، «ریموند و ری» فیلمی درباره غم و ادامه زندگی است، حتی اگر به معنی بازآفرینی خود باشد. فیلم با طنزی تلخ، غافلگیری‌های بدیع و دو بازی قدرتمند در نقش‌های اصلی تا حدی تکیه‌گاه دارد، اما فقدان توسعه کافی شخصیت‌ها و پایانی مایوس‌کننده مانع از رسیدن آن به پتانسیل کاملش می‌شود.