فیلم Hell’s Half Acre 1954

پروندهٔ چت چِستر فیلم Hell's Half Acre به کارگردانی جان اچ. آور و نویسندگی استیو فیشر است. در آن وندل کوری، اوِولین کیز، السا لنچستر، ماری ویندسور، نَنسی گیتس و لئونارد استرونگ بازی می‌کنند. موسیقی اثر آر. دیل باتس و فیلم‌برداری توسط جان ال. راسل انجام شده است. فیلم برداشته شده و در هاوایی روایت می‌شود؛ ممکن است کسی فکر کند چنین فضایی برای یک فیلم نوآر...

پروندهٔ چت چِستر فیلم Hell's Half Acre به کارگردانی جان اچ. آور و نویسندگی استیو فیشر است. در آن وندل کوری، اوِولین کیز، السا لنچستر، ماری ویندسور، نَنسی گیتس و لئونارد استرونگ بازی می‌کنند. موسیقی اثر آر. دیل باتس و فیلم‌برداری توسط جان ال. راسل انجام شده است. فیلم برداشته شده و در هاوایی روایت می‌شود؛ ممکن است کسی فکر کند چنین فضایی برای یک فیلم نوآر مناسب نیست. در واقع، سکانس‌های ابتدایی تیتراژ آدم را به یاد فیلم‌های شاد و سبکِ الویسی می‌اندازد — اما قطعاً چنین نیست. پول یا تسلیم؟ در داستان، کوری تا گردن در میان زنانه‌های فریبنده، آشنایان جنایتکار نامطمئن و مأموران پلیس گرفتار است. که برای مردی که ظاهراً در حمله به پرل هاربر کشته شده بود، چندان هم بد نیست! «هلز هاف یکر» در فیلم به محله‌ای heruntergekommene و فرسوده اشاره دارد؛ این همان زیرپوست کثیف جزیره‌ای است که همه آن را بهشت می‌نامیم. لوکیشن‌ها فضای نوآری فوق‌العاده‌ای ایجاد کرده‌اند؛ خانه‌های خطی تولیدی، پله‌ها و نرده‌های چوبی پس‌زمینه‌ای تیره و جذاب فراهم می‌آورند. در شب سایه‌ها بازی می‌کنند و از کوچه‌ها و میخانه‌های پست آویزان می‌شوند. کثافت! اگرچه تا حدی ساختگی به نظر می‌رسد، اما شخصیت‌پردازی‌های متعدد فیلم بسیاری از نقاط آزاردهنده را آرام می‌کنند. از زنان دو رو و لات‌هایی که نیاز به کنترل خشم دارند تا الکلی‌های نامرتب و رانندگان تاکسی دیوانه — فیلم فهرستی از شخصیت‌های رنگی را به تصویر می‌کشد که در هلز هاف یکر رفت‌وآمد می‌کنند. حتی بخش‌هایی هست که احتمالاً سانسور را تحریک می‌کنند، هرچند بوی خشونت و زن‌ستیزی گاهی می‌تواند کمتر آزاردهنده باشد. کارنامهٔ سازندگان نشان‌دهندهٔ ریشه‌های جدی در نوآر است: آور (The City That Never Sleeps)، فیشر (I Wake Up Screaming)، کوری (The Big Knife)، کیز (The Prowler)، ویندسور (The Narrow Margin)، گیتس (Suddenly)، لنچستر (The Big Clock) و راسل (Moonrise) — و این تنها نوک کوه یخ است. با فضاسازی متمایز و گسترش کنترل‌شدهٔ قراردادهای نوآر، این فیلم برای دوستداران ژانر نوآر ارزش تماشا دارد. امتیاز: 7/10