فیلم The Djinn 2021

«The Djinn» بازتجسمی دیگری است از آن داستان قدیمیِ «مراقب آرزوهات باش، شاید به‌دستت برسند» (یا به‌قول وایلد: «در این دنیا فقط دو تراژدی وجود دارد؛ یکی نرسیدن به آنچه می‌خواهی و دیگری به‌دست آوردن آن») که می‌توان آن را ترکیبی از Home Alone و Wishmaster توصیف کرد. دیلان جیکابز (ایزرا دوی) پسری لال و مبتلا به آسم است — یعنی دیر یا زود مجبور...

«The Djinn» بازتجسمی دیگری است از آن داستان قدیمیِ «مراقب آرزوهات باش، شاید به‌دستت برسند» (یا به‌قول وایلد: «در این دنیا فقط دو تراژدی وجود دارد؛ یکی نرسیدن به آنچه می‌خواهی و دیگری به‌دست آوردن آن») که می‌توان آن را ترکیبی از Home Alone و Wishmaster توصیف کرد. دیلان جیکابز (ایزرا دوی) پسری لال و مبتلا به آسم است — یعنی دیر یا زود مجبور خواهد شد به‌دنبال دستگاه استنشاقی‌اش بدود — و آرزو می‌کند که بتواند حرف بزند؛ چقدر احتمال دارد جن پیدا کند، چه برسد به جنِ کسی که زبان اشاره را بفهمد؟ ظاهراً احتمالش زیاد است. دیلان آینه‌ای خاک‌گرفته و کتاب قدیمی‌ای با دستورالعمل احضار جن پیدا می‌کند. یک ساعت قبل از نیمه‌شب، احضارکننده باید سه قطره خون روی موم شمع روشن بریزد و در مقابل آینه آرزویش را بیان کند؛ جن در نیمه‌شب آرزو را برآورده می‌کند. چون هنوز حتی به ساعت نه و نیم هم نرسیده، مجبوریم میان‌پردهٔ موسیقایی‌ای را تحمل کنیم که عملاً هیچ کمکی نمی‌کند جز اینکه فیلم را به زور تا حدود ۸۰ دقیقه بالا می‌کشد. دیلان از خواندن نکات ریز و قیدهای متن غافل می‌شود و به‌خاطر این کوتاهی توسط روحی شرور تعقیب می‌شود که می‌تواند شکل مردگان را به خود بگیرد. راستی، همهٔ این ماجراها در سال ۱۹۸۹ اتفاق می‌افتد. چرا؟ معلوم نیست. شاید کارگردان‌ها خواسته‌اند دیلان نتواند از فناوری مدرن برای کمک گرفتن استفاده کند، اما از آنجا که جن به‌طور جادویی دیلان را از فرار از خانه یا برقراری تماس با دیگران منع می‌کند، این سؤال مطرح می‌شود که دقیقاً یک آی‌پد چطور می‌توانست کمکی بکند.