فیلم Night Walk 2019

فیلمی با رایحهٔ مراکشی که دست‌کم تا حدودی رضایت‌بخش است. وقتی تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم، فکر می‌کردم فیلمی مراکشی است. من فیلم‌های مراکشی زیادی ندیده‌ام، یا شاید اصلاً ندیده‌ام. اما وقتی دربارهٔ آن خواندم، متوجه شدم که با وجود این «عطر»، در واقع فیلمی بسیار آمریکایی است: کارگردان و نویسنده‌اش عزیز تازی، مراکشی‌ای که در کالیفرنیا زندگی می‌کند، و فیلم عمدتاً به زبان انگلیسی...

فیلمی با رایحهٔ مراکشی که دست‌کم تا حدودی رضایت‌بخش است. وقتی تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم، فکر می‌کردم فیلمی مراکشی است. من فیلم‌های مراکشی زیادی ندیده‌ام، یا شاید اصلاً ندیده‌ام. اما وقتی دربارهٔ آن خواندم، متوجه شدم که با وجود این «عطر»، در واقع فیلمی بسیار آمریکایی است: کارگردان و نویسنده‌اش عزیز تازی، مراکشی‌ای که در کالیفرنیا زندگی می‌کند، و فیلم عمدتاً به زبان انگلیسی است و بازیگران تقریباً همه آمریکایی‌اند. فیلم داستان خوبی دارد، اما مشکلاتی هم دارد. فیلم با آشنایی فرانک و سارا، دختر جوان مراکشی، آغاز می‌شود. وقتی عشق کم‌کم قوت می‌گیرد، سارا تصمیم می‌گیرد او را به کشورش ببرد تا با زمین و خانواده‌اش آشنا شود. اما حادثهٔ تراژیکی رخ می‌دهد که در آن مأموران محلی به سارا شلیک می‌کنند. فرانک متهم به قتل می‌شود و در آمریکا مدتی زندانی می‌شود. در زندان، او سفری اخلاقی و معنوی را آغاز می‌کند و امیدوار است که بی‌گناهی‌اش را ثابت کند و عاملان تراژدی شخصی‌اش را مجازات کند. فیلم‌نامه لحظاتی شیرین و احساسی دارد که برایم قابل‌قبول بود. اما با روایت غیرخطی و فلاش‌بک‌ها بیشتر مشکل داشتم؛ به نظرم فیلم می‌توانست بدون استفادهٔ مفرط از این شیوه نیز خوب عمل کند. جایی که به‌نظرم فیلم‌نامه به‌طور واقعی کوتاهی می‌کند، تعداد زیاد جزئیات بی‌منطق است: مثلاً خانهٔ مادر سارا شبیه قصر ثروتمندان است، پدر هرگز دیده نمی‌شود، و نه مادر و نه سارا خودِشان پوششی اسلامی ندارند در حالی که در کشورهای اسلامی معمولاً حجاب اجباری یا توصیه‌شده است. همچنین نمی‌توانم تصور کنم کجای آمریکا زندانی با جمعیت مسلمان به آن میزان وجود داشته باشد (شاید به‌جز گوانتانامو). به هر حال، در آمریکا مسلمانان متدین نسبتاً کم‌اند. بازی بازیگران رضایت‌بخش است: Sean Stone و Sarah Alami شیمی خوبی با هم دارند و به‌عنوان یک زوج عاشقانه عملکرد قابل قبولی ارائه می‌دهند. درخشان نیستند، اما از پس نقش برمی‌آیند. باقی بازیگران چندان خوب نیستند؛ Laouni Mouhid و Ricco Ross را دوست داشتم، اما هنوز مطمئن نیستم چرا شخصیت Ivana Nguyen خلق شده است — حضورش اندک و بی‌اهمیت است. در نهایت، Mickey Rourke، Patrick Kilpatrick و Eric Roberts همان‌قدر که خود را به عنوان ضدقهرمان نشان می‌دهند، بازی‌هایشان سطحی و اغراق‌شده است و بهتر است این فیلم را فراموش کنند. از نظر فنی، بهترین نکتهٔ فیلم تسلط تازی بر فلاش‌بک‌هاست، هرچند در استفاده از آن‌ها اغراق می‌کند. طراحی صحنه‌ها و لوکیشن‌ها را هم خیلی پسندیدم؛ فکر می‌کنم بخشی از فیلم در مراکش فیلم‌برداری شده که به اصالت فیلم می‌افزاید. علاوه بر این، شنیدن زبان‌هایی غیر از انگلیسی برایم لذت‌بخش بود — این جزئیات برایم اهمیت دارد و یاد گرفته‌ام قدرشان را بدانم. متأسفانه فیلم‌برداری در سطح متوسطی است و تدوین نسبتاً ضعیف به‌نظر می‌رسد. همچنین موسیقی متن هرگز برجسته نمی‌شود یا ارزش افزوده‌ای به فیلم نمی‌دهد.