فیلم The Devil’s Advocate 1997

به نظر می‌رسد که این فیلم را قبلاً دیده‌ام (امتیازی در برنامه کامپیوترم داشتم) اما واقعاً چیز زیادی از آن به یاد ندارم. بین یک درام جدی با عناصر فراطبیعی کمی ناهماهنگی وجود دارد، اما از بازی‌های کیانو ریوز و آل پاچینو لذت بردم (فراموش کرده بودم که او چه‌قدر در گذشته عادی به نظر می‌رسید) و حضور چارلیز ترون و کانی نیلسن هم هرگز...

به نظر می‌رسد که این فیلم را قبلاً دیده‌ام (امتیازی در برنامه کامپیوترم داشتم) اما واقعاً چیز زیادی از آن به یاد ندارم. بین یک درام جدی با عناصر فراطبیعی کمی ناهماهنگی وجود دارد، اما از بازی‌های کیانو ریوز و آل پاچینو لذت بردم (فراموش کرده بودم که او چه‌قدر در گذشته عادی به نظر می‌رسید) و حضور چارلیز ترون و کانی نیلسن هم هرگز چیز بدی نیست به دلایل واضح. فیلم عالی نیست و می‌توانست زمان کمتری داشته باشد، اما در مجموع برایم سرگرم‌کننده بود. **3.5/5** باید بگویم که من طرفدار آل پاچینو هستم. هر چیزی که او در آن باشد را تماشا می‌کنم و اگر او در آن فریاد بکشد و دیالوگی غیظ‌آلود ارائه دهد، بله، من یاد فریاد او می‌افتم که می‌گوید: "من اینجا را با شعله‌افکن نابود می‌کنم" و چشمانم را مانند یک کوسه در حال تغذیه می‌چرخانم. او، بله، تقریباً فراموش کردم، کیانو هم در این فیلم حضور دارد... اما در بخش بزرگی از فیلم، او نقش چندان خوشایندی را بازی نمی‌کند و واقعاً، صادقانه بگویم، او برای بازی در نقش یک وکیل خیلی خوب به نظر می‌رسد... ... اما با وجود این، او کار خوبی در نمایش خودخواهی که باید با حرفه حقوقی بیاید، انجام می‌دهد... فقط نه آن شرارت زشت. بنابراین، نمی‌توانم به خاطر انتخاب نادرست او در این نقش به اندازه دراکولا او را سرزنش کنم. جفری جونز هم در این فیلم حضور دارد و به خاطر افشاگری‌های اخیر، کاملاً در نقش وکیل فاسد مناسب است. اما بله، سال 1997، دهه 90 فیلم‌هایی را به نمایش گذاشت که فقط با دهه 70 قابل مقایسه بود و "مدافع شیطان" یکی از آن فیلم‌هایی است که واقعاً فقط در این دو دهه ساخته می‌شد. یک ترسناک مستقل که به عنوان یک اثر دنباله‌دار در نظر گرفته نشده و با یک چرخش که شما را به فکر وا می‌دارد. امروزه به هیچ وجه چنین چیزی ساخته نمی‌شود و این واقعاً جای تاسف دارد. می‌توانم از شکوه آن بگویم، اما واقعاً، صادقانه بگویم، حتی اگر فیلم بد باشد، به خاطر فریاد پاچینو که می‌گوید "من طرفدار انسان هستم!" ارزش دیدن دارد. اگر چیزی بسیار خوب به نظر برسد، احتمالاً همین‌طور است... این چیزی است که "کوین" (کیانو ریوز) باید یاد بگیرد بعد از اینکه شغف رویایی در یک شرکت حقوقی معتبر نیویورکی به او پیشنهاد می‌شود توسط "میلتون" (آل پاچینو). ثروت بالقوه و وضعیت مسیر شغلی جدیدش حسادت را در او بیدار می‌کند و به همراه همسر بی‌میلش "مری-آن" (چارلیز ترون) به زودی در آپارتمان پنت هاوسشان زندگی می‌کنند با مقدار زیادی پول، اما زمانی که به تدریج کمتر می‌شود. او شروع به سرد شدن نسبت به این وضعیت می‌کند و می‌خواهد به فلوریدا برگردد، اما به زودی روشن می‌شود که "کوین" معتاد است - و نه به او! پاچینو در اینجا به خوبی عمل می‌کند زیرا واضح می‌شود که شخصیت او چه کسی است و چقدر ماهرانه تمام رشته‌ها را در دست دارد و کارآموز جدیدش را به سمتی هدایت می‌کند که ممکن است به نظر برسد نشانه‌ای در عنوان وجود دارد! اکنون به عنوان یک طرفدار همیشگی شخصیت‌های منفی در فیلم‌ها، از پایان فیلم کمی ناامید شدم. این فیلم فاوست نیست - اما به انصاف، هنوز به نزدیک‌ترین حدی که هالیوود احتمالاً می‌تواند در شخصیت‌پردازی تجسم شر مطلق برود (و نقدی فوق‌العاده بر خودپرستی به عنوان سقوط بشر ارائه دهد) می‌رسد که واقعاً شانس پیروزی دارد! ریوز بهترین بازیگر نیست که تا به حال بر صفحه‌نمایش‌های ما ظاهر شده است. مطمئناً چهره‌اش جذاب است، اما به نوعی او در اینجا کمی سبک‌وزن به نظر می‌رسد. این ممکن است به دلیل آن باشد که پاچینو واقعاً در عنصر خود است و حتی اگر در طول زمان تقریباً 2½ ساعته‌اش گاهی کشیده شود، سفر واقعاً جذابی است که هنوز هم به خوبی دوام می‌آورد.