فیلم The Gods Must Be Crazy 1980

این فیلم یکی از آن فیلم‌های قدیمی‌ست که بیش از بیست سال پیش همسرم و من با هم تماشا کرده بودیم و اخیراً دوباره دیدیم. از دیدنش به همان اندازه لذت بردیم که دفعه‌ی اول برده بودیم. چیزهای زیادی را فراموش کرده بودم، که در واقع خوب بود چون فیلم چندان آشنا و کلیشه‌ای جلوه نمی‌کرد — برخلاف دیدن دوبارهٔ «Groundhog Day». شعار تبلیغاتی می‌گوید که...

این فیلم یکی از آن فیلم‌های قدیمی‌ست که بیش از بیست سال پیش همسرم و من با هم تماشا کرده بودیم و اخیراً دوباره دیدیم. از دیدنش به همان اندازه لذت بردیم که دفعه‌ی اول برده بودیم. چیزهای زیادی را فراموش کرده بودم، که در واقع خوب بود چون فیلم چندان آشنا و کلیشه‌ای جلوه نمی‌کرد — برخلاف دیدن دوبارهٔ «Groundhog Day». شعار تبلیغاتی می‌گوید که خنده‌ها هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند، اما این ادعا کاملاً درست نیست. صحنه‌های زیادی هستند که واقعاً آدم را به خنده می‌اندازند، عمدتاً با طنز فیزیکی، و همچنین لحظات طنز پراکندهٔ دیگری هم وجود دارد؛ اما بین این‌ها صحنه‌های پیوند‌دهنده‌ای هست که خط‌های داستانی را شکل می‌دهند و گذار بین موقعیت‌ها را برپا می‌کنند. سه خط داستانی اصلی در هم تنیده‌اند که مخاطب را هشیار نگه می‌دارند. به نظر می‌رسد نویسنده-کارگردان ماه‌ها روزهای طولانی و بی‌وقفه را صرف ساخت این اثر کرده و این تلاش به‌حق با موفقیت چشمگیری در گیشه پاداش یافته است. جالب این است که من هیچ‌یک از آثار دیگر او را نمی‌شناختم، به جز یک دنباله نسبتاً کم‌رمق‌تر از این کمدی مدرن و کلاسیک.