فیلم Powder Blue 2009

غم‌انگیزترین و مصیبت‌بارترین فیلم قرن بیست‌ویکم. شاید این بی‌هدف‌ترین فیلمی باشد که تاکنون ساخته شده است. اگر تا به حال به خودکشی فکر کرده‌اید اما جراتش را نداشته‌اید، دفعه بعدی که دوباره به این فکر می‌کنید این فیلم را ببینید — و دیگر هرگز صدای شما را نخواهیم شنید. نمی‌دانم این فاجعه چطور اجازه ساخت گرفته است. لس‌آنجلسی که در این فیلم ساخته شده چنان ساختگی است...

غم‌انگیزترین و مصیبت‌بارترین فیلم قرن بیست‌ویکم. شاید این بی‌هدف‌ترین فیلمی باشد که تاکنون ساخته شده است. اگر تا به حال به خودکشی فکر کرده‌اید اما جراتش را نداشته‌اید، دفعه بعدی که دوباره به این فکر می‌کنید این فیلم را ببینید — و دیگر هرگز صدای شما را نخواهیم شنید. نمی‌دانم این فاجعه چطور اجازه ساخت گرفته است. لس‌آنجلسی که در این فیلم ساخته شده چنان ساختگی است که امیدوارم هیچ‌کس تجربه‌اش نکند. بله، زندگی آغاز می‌شود و برای همه ما پایان می‌یابد. بعضی‌ها زندگی شادتری یا طولانی‌تری دارند، اما اکثر ما به سینما می‌رویم تا از این واقعیت فرار کنیم، نه اینکه آن را بپذیریم. نمی‌فهمم هالیوود چگونه سناریویی را تصویب می‌کند که بدترین حالت‌های رنج بشری را نشان می‌دهد و آن را با رنگ‌بندی و فیلترهایی افسرده‌تر فیلم می‌گیرد تا تاریک‌ترین و مورب‌ترین وجوه زندگی را برجسته کند. اگر می‌توانستم به این فیلم نمرهٔ منفی بدهم، منفی پنج می‌دادم؛ فیلم آن‌قدر بد است. مگر اینکه عاشقِ افسردگیِ شدید باشید: از این یکی مثل طاعون دوری کنید.