فیلم The Bank Job 2008

فیلم The Bank Job ظاهراً باید یک فیلم سرقت و جاسوسی پرسرعت و هیجان‌انگیز باشد؛ هرچند وقایع سرقت و جاسوسی در آن رخ می‌دهد، اما فیلم طولانی، کند و نه آن‌قدر چشم‌گیر است که انتظار می‌رفت. با جیسون استتهام در نقش اصلی انتظار داشتم فیلم پر از صحنه‌های مبارزه و تعقیب‌وگریز باشد، اما چنین نیست. در مقایسه با دیگر فیلم‌های استتهام، The Bank Job ریتمی کندتر...

فیلم The Bank Job ظاهراً باید یک فیلم سرقت و جاسوسی پرسرعت و هیجان‌انگیز باشد؛ هرچند وقایع سرقت و جاسوسی در آن رخ می‌دهد، اما فیلم طولانی، کند و نه آن‌قدر چشم‌گیر است که انتظار می‌رفت. با جیسون استتهام در نقش اصلی انتظار داشتم فیلم پر از صحنه‌های مبارزه و تعقیب‌وگریز باشد، اما چنین نیست. در مقایسه با دیگر فیلم‌های استتهام، The Bank Job ریتمی کندتر دارد و بیشتر درام است تا اکشن. بخشی از این کندی به این دلیل است که داستان بر اساس یک سرقت واقعی بانک در سال ۱۹۷۱ است؛ هرچند این بُن‌مایه جذابیت دارد، باعث شده روایت کشدار شود. سرقت نیمی از فیلم رخ می‌دهد و پس از آن هنوز حدود یک ساعت برای رسیدگی به پیامدها باقی می‌ماند. پیامدهای سرقت پر از مانورهای سیاسی و چانه‌زنی میان گروه‌های خطرناکی است که به محتوای صندوق‌ها علاقه دارند. با وجود زمان کافی برای جمع‌کردن سرنخ‌ها، پایان فیلم ناگهانی و ناامیدکننده به نظر می‌رسد. The Bank Job چند لحظهٔ خوب دارد، اما حتی با حضور ستاره‌ای مثل استتهام در بهترین حالت متوسط است. فیلم که بر پایه یک داستان واقعی ساخته شده، جیسون استتهام نقش فروشندهٔ خودرویی به‌نام «تری» را بازی می‌کند که از طرف «مارتین» (سافرون باروز) از فرصت یک‌شبه ثروتمند شدن خبردار می‌شود: او می‌داند مرکز صندوق‌های امانات برای حدود یک هفته سیستم هشدارش قطع خواهد بود و اگر تیم ماهری جمع کنند... خب، باید سراغ کندن تونل بروند. «تری» چندان به پرسش بدیهی پاسخ نمی‌دهد—مارتین این اطلاعات را از کجا آورده؟ میلیون‌ها پوند پول و جواهر در این صندوق‌های حفاظت‌شده هست، اما چه چیزهای دیگری ممکن است در آن‌ها باشد؟ و چه کسانی احتمالاً از دستبرد به اموالشان ناراحت خواهند شد؟ موفقیت قیمتی دارد و این قیمت خیلی زود وقتی آن‌ها بیش از قرارداد به‌دست می‌آورند، بر سرشان فرود می‌آید. اگر بازیگران کمکی قدرتمندتری در کنار استتهام بودند شاید کار بهتر از آب درمی‌آمد، اما نه باروز و نه گروهی از بازیگران معمولی بریتانیایی تأثیر قابل‌توجهی در تقویت فیلم ندارند؛ فیلم بیشتر روی کاریزمای بازیگر اصلی حساب کرده که آن هم تا حدی می‌تواند فیلم را پیش ببرد. این یک درام سرقتی نسبتاً خشک و رویه‌ای است که مثل بسیاری از آثار این ژانر، در مرحلهٔ برنامه‌ریزی جذاب‌تر است اما با اجرای سرقت و پیامدهایش از توانایی خارق‌العاده‌ای بهره‌مند نمی‌شود. دیدنش تا حدی لذت‌بخش است و می‌توان تصور کرد چه رازهایی—دولتی یا غیره—ممکن است در چنین مراکزی پنهان شده باشند، اما فیلم به‌طور کلی جرقه نمی‌زند و به پتانسیل خود نمی‌رسد: تخت، تا حدی فراموش‌شدنی، با اکشن ناکافی و دیالوگ‌هایی به‌طور جدی سست.