فیلم Kill Them All and Come Back Alone 1968

همیشه معتقد بودم چاک کانرز برای اینکه «تارزان» شود، ده سال دیر از راه رسیده بود. توان بازیگری چندانی ندارد، اما حتماً برای غلت زدن با یک لُنگ یا تاب خوردن میان درخت‌ها با چاقویی لای دندان‌هایش عالی بود. البته انصافاً در این وسترن اسپاگتی کاملاً معمولی هم کم‌وبیش همین کارها را می‌کند. او نقش «کلاید» را دارد که مأمور می‌شود محمولهٔ بزرگی از طلا...

همیشه معتقد بودم چاک کانرز برای اینکه «تارزان» شود، ده سال دیر از راه رسیده بود. توان بازیگری چندانی ندارد، اما حتماً برای غلت زدن با یک لُنگ یا تاب خوردن میان درخت‌ها با چاقویی لای دندان‌هایش عالی بود. البته انصافاً در این وسترن اسپاگتی کاملاً معمولی هم کم‌وبیش همین کارها را می‌کند. او نقش «کلاید» را دارد که مأمور می‌شود محمولهٔ بزرگی از طلا را بدزدد؛ محموله‌ای که در دوران جنگ داخلی آمریکا در اختیار ارتش یانکی‌هاست. او با شش آدم‌کش جورواجور و یک سروان ارتش اتحادیه به نام «لینچ» (فرانک ولف)، که از آن‌ها هم دوروتر است، همدست می‌شود. از اینجا به بعد، ماجراهایشان را در جست‌وجوی طلا دنبال می‌کنیم؛ جایی که هر خیانت، خیانت دیگری به دنبال دارد و کشت‌وکشتار به امری عادی بدل می‌شود. همه‌چیز بسیار کم‌خرج، سرخوشانه و قابل‌پیش‌بینی است؛ ضمن اینکه فک کانرز هم لابد از آهن چکش‌خورده ساخته شده! فرانچسکو دِ ماسی، انیو موریکونه نیست؛ بنابراین حتی موسیقی متن نامتعارف یا بدیعی هم نداریم که به داد فیلم برسد، درحالی‌که لنگ‌لنگان به سوی پایانی پیش می‌رود که اصلاً اهمیتی ندارد. ساخت فیلم، به‌ویژه تدوین آن، واقعاً ابتدایی است، اما شاید با بازیگرانی توانمندتر و دیالوگ‌ها و داستانی محکم‌تر، نتیجهٔ بهتری حاصل می‌شد. در وضعیت فعلی، فقط وقت را پُر می‌کند؛ همین و بس.