فیلم G.I. Blues 1960

**الویس در نقش سربازی آمریکایی مستقر در آلمان، در تلاش برای به تور انداختن یک رقصندهٔ جذاب آلمانیِ کلوپ شبانه** یک سرباز آمریکاییِ متخصص تانک (پریسلی) که در آلمان خدمت می‌کند، رؤیای ادارهٔ کلوپ شبانهٔ خودش را دارد و شرط می‌بندد که می‌تواند دل یک رقصندهٔ آلمانیِ سخت‌پسند (ژولیت پراوز) را به دست بیاورد؛ رقصنده‌ای با پاهای کشیده‌ای که انگار از اینجا تا فرانکفورت می‌رسند! رابرت...

**الویس در نقش سربازی آمریکایی مستقر در آلمان، در تلاش برای به تور انداختن یک رقصندهٔ جذاب آلمانیِ کلوپ شبانه** یک سرباز آمریکاییِ متخصص تانک (پریسلی) که در آلمان خدمت می‌کند، رؤیای ادارهٔ کلوپ شبانهٔ خودش را دارد و شرط می‌بندد که می‌تواند دل یک رقصندهٔ آلمانیِ سخت‌پسند (ژولیت پراوز) را به دست بیاورد؛ رقصنده‌ای با پاهای کشیده‌ای که انگار از اینجا تا فرانکفورت می‌رسند! رابرت آیورز هم در نقش دوست سربازِ شخصیت اصلی حضور دارد. «بلوز سربازی» (G.I. Blues، ۱۹۶۰) پنجمین فیلم از مجموع ۳۱ فیلمی بود که الویس در آن‌ها بازی کرد. لوکیشن‌های آلمان، صحنه‌های عملیات تانک‌ها و حضور ژولیت پراوز، به‌ویژه دو اجرای رقص داغ و پرشورش، از نقاط قوت فیلم‌اند. لتیسیا رومان در نقش تینا و زیگرید مایر در نقش مارلا نیز از دیگر بازیگران زن فیلم هستند. گرچه این اثر از فیلم‌های کمتر شناخته‌شدهٔ پریسلی است، ویژگی‌های منحصربه‌فرد خودش را دارد و به‌عنوان فیلمی سرگرم‌کننده با محوریت الویس، انتظارات را برآورده می‌کند. فیلم ۱ ساعت و ۴۴ دقیقه زمان دارد و در آلمان، در ایالت‌های هسن و بایرن، و همچنین در استودیوهای پارامونتِ لس‌آنجلس فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B- / B بعید می‌دانم سربازان آمریکاییِ زیادی در آلمانِ پس از جنگ، به‌اندازهٔ «تولسا» (الویس پریسلی) و افراد گروهش این‌قدر تمیز و آراسته بوده باشند. آن‌ها شرط می‌بندند که «دینامیت» (ادسون استرول) نمی‌تواند با «لیلی» (ژولیت پراوز)، رقصندهٔ محلیِ خوش‌اندامی که به رد کردن ابراز علاقه‌های سربازان شهرت دارد، قرار بگذارد. اگر شرط را ببرند، پول کافی فراهم می‌شود تا تولسا به خانه برگردد و صاحب کلوپ شبانهٔ خودش شود. اما مشکل اینجاست که حدود پنج دقیقه بعد از شرط‌بندی، دوستش را به آلاسکا منتقل می‌کنند و حالا خودش باید برای عملی کردن شرط دست‌به‌کار شود! لیلی در ابتدا کمترین علاقه‌ای به او ندارد، اما بله... همه‌چیز به همین اندازه قابل پیش‌بینی است. هواداران الویس احتمالاً از این فیلم لذت خواهند برد؛ اثری که صحنه‌پردازی، طراحی رقص و نورپردازی‌اش ماهرانه انجام شده تا ستاره‌ای را به نمایش بگذارد که در هیچ لحظه‌ای ذره‌ای طبیعی به نظر نمی‌رسد و حتی از پس لب‌زدن با ترانه‌های خودش هم برنمی‌آید. گروه همیشگیِ همراهش، «جوردنرز»، هم در این اجراها حضور دارند، اما بیشتر اجراها، از جمله ترانهٔ ماندگار «کفش‌های جیر آبی» (Blue Suede Shoes) از کارل پرکینز، و نیز «قلب چوبی» (Wooden Heart) و «جیبی پر از رنگین‌کمان» (Pocketful of Rainbows)، طوری به نظر می‌رسند که انگار جداگانه فیلم‌برداری شده‌اند و بعد به این داستان سست چسبانده شده‌اند؛ داستانی که البته، اگر بخواهیم در حق پراوز انصاف داشته باشیم، فرصتی کوتاه برای تماشای مهارت او در رقص فراهم می‌کند. این تصویری کاملاً پاستوریزه و بی‌حاشیه از «سلطان» است که از ابتدا تا انتها به محصول خط تولیدِ محافظه‌کارترین واحدهای بازاریابی شباهت دارد. متأسفم، اما کار هیچ‌کدام تعریفی ندارد.