فیلم De Gaulle: Résistance 2026

آنتونین بودری در یک یادداشت پایانی هم می‌پذیرد که در بازنمایی صعود شارل دوگل از یک سرباز استانی جوان تا رهبر آزادانۀ فرانسه در دوران اشغال نازی‌ها، تا حد زیادی از شگردهای سینمایی استفاده شده است. فیلم از سال ۱۹۴۰ آغاز می‌شود، زمانی که فرانسه عملاً تقسیم شده است: ویشی تحت حکومت مارشال پِتان در جنوب قرار دارد و سعی می‌کند هر طور شده بخشی...

آنتونین بودری در یک یادداشت پایانی هم می‌پذیرد که در بازنمایی صعود شارل دوگل از یک سرباز استانی جوان تا رهبر آزادانۀ فرانسه در دوران اشغال نازی‌ها، تا حد زیادی از شگردهای سینمایی استفاده شده است. فیلم از سال ۱۹۴۰ آغاز می‌شود، زمانی که فرانسه عملاً تقسیم شده است: ویشی تحت حکومت مارشال پِتان در جنوب قرار دارد و سعی می‌کند هر طور شده بخشی از قلمروش را از دست متجاوزان حفظ کند. دوگل (سیمون آبکاریان) به لندن گریخته و همه را خائن و تسلیم‌‌شده می‌داند، اما نظراتش در داخل و خارج کشور چندان پذیرش پیدا نمی‌کند. در همین حال، نخست‌وزیر بریتانیا چرچیل (با بازی سِر سیمون راسل بیل) باید مانع از افتادن ناوگان قابل‌توجه فرانسوی به دست دشمن شود، اما به‌نظر نمی‌رسد دریاسالار دارلان (ماتیو کاسوویتس) بخواهد آن را به سادگی به بریتانیایی‌ها واگذار کند؛ بریتانیا حالا تنها نیرویی در اروپا است که در برابر فیورر و همدستانش مقاومت می‌کند. آیا دوگل می‌تواند سلاحی باشد که چرچیل از آن بهره ببرد؟ او که سخنوری مقتدر است، سرانجام می‌پذیرد که چندان چیزی برای از دست دادن ندارد، دوگل را به‌عنوان رهبر ملت به‌رسمیت می‌شناسد و او را رها می‌کند تا از میان هم‌میهنان بدبینش شور و انگیزه‌ای برانگیزد—چیزی که با خشم پِتان و دارلان همراه می‌شود. آنچه پس از آن رخ می‌دهد نشان می‌دهد چگونه این مرد با نیروی شخصیت خود تلاش می‌کند حمایت مستعمرات آفریقایی مثل چاد و کامرون را جلب کند؛ دسترسی به بندر داکار را برای آمریکایی‌ها تضمین نماید—آمریکاییانی که شاید وارد جنگ شده باشند یا نه—و هم‌زمان یک نبرد پیوستهٔ تدارکاتی علیه کسانی که نقشهٔ سرنگون‌کردنش را می‌کشند به راه بیندازد، مخصوصاً وقتی اوضاع به‌هم می‌ریزد (که چنین می‌شود). هم‌زمان، در پاریس جوانی تحریک‌کننده به نام فرناند (فلوریان لسور) تلاش می‌کند روح مبارزه را در میان همشهریانش شعله‌ور کند، اما با دریایی از بی‌تفاوتی روبه‌روست؛ مردمی که تا آن زمان واقعیت حضور صلیب شکسته را به‌نحو ملموسی ندیده‌اند و ترجیح می‌دهند سرشان را پایین نگه دارند. آیا او موفق می‌شود اعتراض عمومی‌ای را علیه هم متجاوزان و هم حکومت ویشی که آن‌ها را رها کرده به‌راه بیندازد؟ آبکاریان در نقش این سرباز سرسخت و مصمم بسیار متقاعدکننده است؛ شخصیتی هم انعطاف‌پذیر و هم گزنده. صحنه‌های او با چرچیلِ پرهیاهو و با سلیقهٔ پوششِ برجسته‌اش گرچه فرضی‌اند اما نشان می‌دهند که ممکن است آن‌ها متحد بوده باشند، اما لزوماً رفیقِ دل‌به‌دل نبودند. فیلم همچنین سهم کمترشناخته‌شدۀ اما حیاتی یک نیروی نسبتاً کوچک فرانسوی در شمال آفریقا را هنگام پیش‌روی رومل به سوی توبروک به تصویر می‌کشد؛ آن بخش از فیلم استانداردهای تولیدی محکمی دارد و نقش بنوا مژیمِل در قالب ژنرال جنگ‌دیده کونینگ نیز با تمرکز کلی فیلم بر شخصیت‌پردازی افراد در آستانۀ تشدید تهدید برای اروپا همخوانی دارد. اگر فیلم ادوارد برگر «آرامش در جبهه غرب» (۲۰۲۲) را دیده باشید، شاید قدردان باشید که بسیاری از این رخدادهای آشنا از زاویه‌ای تعریف می‌شوند که کمتر دیده‌ایم؛ در آن بافت درمی‌یابیم که اوضاع تا چه اندازه سخت بود و اینکه دشمنِ دشمنم ممکن است دوستم باشد، اما توافق لزوماً تضمین‌شده یا حتی مطلوب نیست وقتی منافع در تضاد قرار می‌گیرند. به‌طرز جالبی فیلم رابطه‌ای میان چرچیل و رئیس‌جمهور آمریکا روزولت را نشان می‌دهد که احتمالاً هیچ‌کدام از آن دو نباید به آن افتخار یا حتی آن را تصدیق کنند؛ و همهٔ این‌ها بستر را برای قسمت دوم فراهم می‌کند، جایی که هر دو باید این مرد را به‌عنوان یک هم‌طراز بپذیرند و جستجوی او برای کسب قدرت سیاسی شکل جدی‌تری به خود می‌گیرد.