فیلم Resident Evil 2026

این فیلم خوب است؛ من بازیگران و روایت آن را خیلی دوست داشتم. فیلم در نیمه‌ی دوم کمی مشکل دارد و صحنه‌ی پایانی ضعیف است. اگر بدانم قرار است فیلم دیگری ساخته شود، می‌توانم آن را بپذیرم. با این حال، فیلم همچنان خوب است. زاچ کرگر اقتباس زامبی‌محور و وحشت بقای کپ‌کام را طوری ساخته که دقیقاً همان کاری را انجام داده که یک اقتباس بازی...

این فیلم خوب است؛ من بازیگران و روایت آن را خیلی دوست داشتم. فیلم در نیمه‌ی دوم کمی مشکل دارد و صحنه‌ی پایانی ضعیف است. اگر بدانم قرار است فیلم دیگری ساخته شود، می‌توانم آن را بپذیرم. با این حال، فیلم همچنان خوب است. زاچ کرگر اقتباس زامبی‌محور و وحشت بقای کپ‌کام را طوری ساخته که دقیقاً همان کاری را انجام داده که یک اقتباس بازی باید بکند: به‌جای بازسازی محض صحنه‌های بازی، «احساس» بازی‌ها را منتقل می‌کند. به‌جای جا دادن شخصیت‌هایی مثل لئون یا کلیر، داستانی اصیل حول بریان (آستین ابرامز)، پیک پزشکی بیچاره‌ای که سر از شیوعی در نزدیکی راکن سیتی درمی‌آورد، می‌سازد — و این موفق است چون کرگر مشخصاً عاشق این جهان است و نه صرفاً از روی مجوز کار کرده. خشونت تنش‌زا و خونین با لحظاتی از سبکی و طنز تعدیل می‌شود؛ همان تغییر ناگهانی لحن معروف کرگر در آثار قبلی‌اش — هراسی واقعا نگران‌کننده که با گریزهای کمدی «چی به‌خاطر خدا» همراه است و گرچه نباید با هم جور درآیند، اما جواب می‌دهد. این به‌راحتی بهترین نسخه‌ی لایواکشن رزیدنت ایول تا به امروز است. تنها ایراد واقعی: پایان فیلم. پیچشی ناگهانی که تنشی را که در طول دو ساعت ساخته شده بود، زیر سؤال می‌برد. فقط به‌خاطر آن نیم ستاره کم می‌کنم — همه‌چیز قبل از آن، یک فیلم وحشت بقای نزدیک به کامل است. رزیدنت ایول؟ نه؛ یک کمدی-وحشت کلیشه‌ای. پذیرفتن اینکه ژانر «کمدی-وحشت» وجود دارد، مثل این نمونه، سخت است. یک پیک اوبر (بدون ماشین) برای تحویل بسته‌ای راه می‌افتد و ماجرا به خنده‌ای روده‌بر تبدیل می‌شود، چیزی شبیه جشن حماقت — و در نهایت می‌میرد. سری بازی‌های رزیدنت ایول حول شیوع بیماری ویرانگری است که تحول عظیمی در ساختارهای اجتماعی و اقتصادی ایجاد می‌کند. گروهی تلاش می‌کنند جزئیات شرکت مسئول را فاش کنند — شرکتی که با مسلح‌کردن شیوع از خود دفاع می‌کند — که در نتیجه خروج و نبردی برای بقا میان توانمندترها رخ می‌دهد. این فیلم هیچ‌کدام از این عناصر را ندارد؛ صرفاً یک نسخه‌ی کلیشه‌ای از یک پاندمی از دید یک پیک است.