فیلم Goodbye, Mr. Chips 1969

اگر می‌خواهی نسخهٔ کلاسیک ۱۹۳۹ این داستان را بازتصور کنی باید برخی از جنبه‌های جذاب آن فیلم را کنار بگذاری و آن را به‌روز کنید. همین کار را هربرت راس و لزلی بریکیوس اینجا انجام داده‌اند و در بیشتر موارد تا حدی هم جواب می‌دهد. پیتر اوتول نقش استاد لاتین منظم و سخت‌گیر مدرسهٔ پسرانهٔ «برکفیلد» را بازی می‌کند؛ استادی که نه خیلی نزد کارکنان...

اگر می‌خواهی نسخهٔ کلاسیک ۱۹۳۹ این داستان را بازتصور کنی باید برخی از جنبه‌های جذاب آن فیلم را کنار بگذاری و آن را به‌روز کنید. همین کار را هربرت راس و لزلی بریکیوس اینجا انجام داده‌اند و در بیشتر موارد تا حدی هم جواب می‌دهد. پیتر اوتول نقش استاد لاتین منظم و سخت‌گیر مدرسهٔ پسرانهٔ «برکفیلد» را بازی می‌کند؛ استادی که نه خیلی نزد کارکنان محبوب است و نه نزد شاگردان محترم. در سفری به لندن برای دیدن یک نمایش با ستارهٔ آن، «کاترین» (پتولا کلارک) آشنا می‌شود اما حرفی می‌زند که نامناسب از آب درمی‌آید. در سفری به پمپئی دوباره با او مواجه می‌شود و این‌بار بذری از رابطه‌ای خاص کاشته می‌شود. بازگشتشان به مدرسه، نگرش‌های نوظهور نسبت به هر دویشان را آشکار می‌سازد؛ نگرش‌هایی که رابطهٔ نوپای آن‌ها و تعهد حرفه‌ای او را که تا آن زمان تمام زندگی‌اش را وقفش کرده بود به آزمایش می‌گذارد. با نزدیک شدن جنگ جهانی دوم، تغییرات عمده‌ای در نگرش‌های مدرسه لازم می‌شود که به فروپاشی نهایی نظام طبقاتی سنتی و پایان عصری منجر می‌شود؛ پس از یک تراژدی جنگی، «چیپس» در دنیایی ناآشنا رها می‌گردد. فیلمی خوش‌ساخت است با توجه زیاد به جزئیات، اما بخش زیادی از آن رومانس شاعرانهٔ نسخهٔ رابرت دونات و گریر گارسن را از دست داده است. شخصیت «کاترین» در اینجا قوی‌تر، مستقل‌تر و بی‌شک مناسب‌تر برای اواخر دههٔ ۱۹۶۰ است، اما به نظرم این مدرن‌سازی فیلم را تا حدی صرفاً کاربردی و کمی مایوس‌کننده کرده است. همچنین احساس کردم فیلم از یک قطعهٔ موسیقی ماندگار محروم است؛ نه «Fill the World with Love» و نه «You and I» پس از بازپخش‌های متعدد در طول فیلم مدت زیادی در ذهن نمی‌مانند. شاید من شیفتهٔ احساسات نسخهٔ اصلی باشم، اما با وجود لذت بردنم از این فیلم، آن شدت احساسات را ایجاد نمی‌کند و آن حس زوال امپراتوری و بی‌ربطی که قبلاً به فیلم عمق و تأثیر می‌داد را برنمی‌انگیزد. با این حال بین اوتول و کلارک شیمی جذابی وجود دارد — او قطعاً می‌داند چگونه یک نت را نگه دارد — و این بازآفرینی قابل‌قبول و سخت است که دوستش نداشته باشی.