فیلم The Sparrow in the Chimney 2024

صریح بگویم، من واقعاً از فیلم‌های آرت‌هاوسی که به این ژانر لکه می‌زنند متنفرم، و متأسفانه فیلم سومِ رامون Zürcher دقیقاً همین کار را می‌کند. این تمرین متظاهرانه و پرپیچ‌وخم که خود را «سینمای عمیق» جا می‌زند، خیلی زود پس از آغاز فرو می‌ریزد و هرگز بهبود نمی‌یابد؛ با پیش‌روی فیلم، بیش از پیش بی‌هدف، بی‌تمرکز و خودبزرگ‌بینانه می‌شود. داستان در خانه روستایی دوران کودکی...

صریح بگویم، من واقعاً از فیلم‌های آرت‌هاوسی که به این ژانر لکه می‌زنند متنفرم، و متأسفانه فیلم سومِ رامون Zürcher دقیقاً همین کار را می‌کند. این تمرین متظاهرانه و پرپیچ‌وخم که خود را «سینمای عمیق» جا می‌زند، خیلی زود پس از آغاز فرو می‌ریزد و هرگز بهبود نمی‌یابد؛ با پیش‌روی فیلم، بیش از پیش بی‌هدف، بی‌تمرکز و خودبزرگ‌بینانه می‌شود. داستان در خانه روستایی دوران کودکی دو خواهر بسیار متفاوت و آرام‌جوش (با بازی Maren Eggert و Britta Hammelstein) رخ می‌دهد و حول رخدادهای مربوط به جشن تولدی که خانواده‌ها در آن جمع شده‌اند می‌چرخد. اما با شروع «جشن» معلوم می‌شود این گردهمایی اصلاً قرار نیست به‌خوبی پیش برود، چون اغلب شخصیت‌ها آدم‌های نکوهیده‌ای هستند که تقریباً همه با لحن بی‌احساس و خشک، حرف‌های پر از نفرت و توهین را ادا می‌کنند. این فیلم قرار است بررسی یک خانواده به‌واقع مشکل‌دار باشد، اما بیش و پیش از همه از «کتاب بزرگِ درام‌های خانوادگیِ ناکارآمد» برداشت می‌کند: تقریباً هر شخصیت گرفتار یک اختلال جسمی و/یا روانی ناتوان‌کننده است که رفتار زشت و غالب آن‌ها را شکل می‌دهد. این جور قطعات به‌صورت آشفته کنار هم چیده شده‌اند تا ظاهراً یک روایت یکپارچه بسازند — شاید در تلاش برای نمایش سقوط به جنون — اما این هدف هرگز به‌درستی محقق نمی‌شود. دلیل اصلی، دیالوگ‌های سطحی و پیش‌پاافتاده‌ای است که تلاش می‌کنند خود را معنوی و مرموز جلوه دهند، و چند بخش سورئال مضحک که صرفاً نمایش‌اند و هیچ محتوایی ندارند؛ صحنه‌هایی که اگر فیلم‌هایی مثل Carrie (1976) یا Firestarter (1984) را اینگمار برگمن ساخته بود، چیزی شبیه آن‌ها می‌شد. هر چقدر هم فیلم‌ساز سعی کند این ضعف‌ها را با فیلم‌برداری زیبا، موسیقی کلاسیک حال‌و‌هوا-ساز و نماهای طولانی از چهره‌ها بپوشاند، ترکیب کلی عناصر کار نمی‌کند و با پیش‌روی فیلم بیشتر گیج‌کننده، خنده‌دار و خسته‌کننده می‌شود — و این روند ادامه‌دار است. بدتر از همه، فیلم شامل تصاویر واقعاً منزجرکننده‌ای هم هست، مثل صحنه‌ای که زنی دستِ خونینش را با رنده پنیر پاره می‌کند و صحنه‌ای که گربه‌ای داخل ماشین لباسشویی حبس شده و دستگاه روشن می‌شود؛ سکانسی شرم‌آور و ضدانسانی که کاملاً بی‌مورد و نابجا است، حتی اگر شبیه‌سازی شده باشد. برایم قابل‌درک نیست که چنین پروژه فاجعه‌باری چگونه اجازه ساخت گرفته، اما این قطعاً از بدترین فیلم‌های ۲۰۲۴ است و شایسته توجه یا تحسینی که ممکن است به‌اشتباه دریافت کند نیست.