فیلم Free Willy 2: The Adventure Home 1995

اگر اشکالات منطقی و حفره‌های داستانی بیش از این مزاحم نمی‌شدند، می‌توانست دنباله‌ای عالی و به‌هم‌ردیف با فیلم اول باشد. اگرچه از فیلم نخست این سه‌گانه واقعاً لذت بردم، درباره دنباله‌ها همین را نمی‌گویم. فیلم اول با تمام نواقصش فیلمی نسبتاً خوب و لذت‌بخش بود و برای بسیاری از کودکی و نوجوانی‌ها حکم یک نقطه عطف را داشت. این دنباله اما نه‌تنها چیز جدید قابل‌توجهی اضافه...

اگر اشکالات منطقی و حفره‌های داستانی بیش از این مزاحم نمی‌شدند، می‌توانست دنباله‌ای عالی و به‌هم‌ردیف با فیلم اول باشد. اگرچه از فیلم نخست این سه‌گانه واقعاً لذت بردم، درباره دنباله‌ها همین را نمی‌گویم. فیلم اول با تمام نواقصش فیلمی نسبتاً خوب و لذت‌بخش بود و برای بسیاری از کودکی و نوجوانی‌ها حکم یک نقطه عطف را داشت. این دنباله اما نه‌تنها چیز جدید قابل‌توجهی اضافه نمی‌کند، بلکه مشکلات و نواقص بیشتری نسبت به قسمت قبلی دارد. مشکل اصلی فیلم در فیلمنامه است: ماجرا اندکی پس از اتفاقات فیلم اول می‌گذرد، اما باز هم ویلی، اورک آزاد شده، نقش قهرمانانه‌ای در نجات چندین حیوان پس از نشت نفت ناشی از برخورد یک نفتکش که خیلی به ساحل نزدیک شده ایفا می‌کند. همان‌طور که در چنین فیلم‌هایی می‌توان انتظار داشت، جان اورک‌ها در خطر است، اما در نهایت همه‌چیز خوب پیش می‌رود. در ادامه، فیلم به‌شدت به توانایی مخاطب در خاموش کردن عقل و نپرسیدن سؤال‌ها وابسته است. از یک سو با اورکی روبه‌رو هستیم که آزاد شدنش آماتورانه، غیرمنتظره و بدون آمادگی رخ داد، همان‌طور که در فیلم اول دیدیم. این رفتار برخلاف اصول اولیه کسانی است که با این حیوانات سر و کار دارند و احتمال اینکه یک حیوان وحشی خواستار آزادی نباشد و ترجیح دهد به تماس انسانی که به آن عادت کرده ادامه دهد را افزایش می‌دهد. توضیحی لازم بود که رابطه جسی و ویلی چگونه همچنان در این فیلم و ادامه آن قوی و مهم مانده است. باور اینکه اورک بتواند صدای هارمونیکا جسی را حتی از فاصله زیاد بشنود، به ساده‌لوحیِ باور به بابا نوئل می‌ماند؛ فراموش کردن این واقعیت که این جانوران هزاران مایل مسافت می‌پیمایند و اورک یکی از معدود پستانداران دریایی است که در هر دریایی ممکن است دیده شود. ویلی هرگز صدای هارمونیکای دوستش را اگر آن‌قدر دور باشد نمی‌شنید. اگرچه فیلم به موضوع مهمی مثل آلودگی ناشی از نشت نفت می‌پردازد، نحوه پرداختن به این موضوع دور از واقع‌گرایی است. نشت نفت مسأله‌ای جدی است که نیروهای متخصص زیادی را بسیج می‌کند و روش‌های مشخصی برای مهار و پاک‌سازی و نجات حیات دریایی آسیب‌دیده وجود دارد؛ جمعی از افراد آماتور در عمل کار زیادی از پیش نخواهند برد. علاوه بر مشکلات منطقی و حفره‌های فیلمنامه، برخی شخصیت‌ها به‌خوبی پرداخته نشده‌اند، هرچند کلیشه‌های سنگین فیلم اول تا حدی پالایش شده‌اند. دیدن بازگشت چهره‌های مهم فیلم اول همچنان خوشایند است: جیسون جیمز ریختر در نقش جسی همچنان خوب بازی می‌کند و مایکل مادسن و آگوست شلنبرگ هم در نقش‌های آشنایشان بازمی‌گردند و همراهی قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. فرانسیس کاپرا عملکرد خوبی دارد و مری-کیت شلهارت هم تا آنجا که متن اجازه داده از عهدهٔ نقش برمی‌آید. از نظر فنی، فیلم همچنان روی فیلم‌برداری خوب و انتخاب لوکیشن‌های زیبا سرمایه‌گذاری کرده است. مانند قسمت قبل، فیلم نشان نمی‌دهد که چقدر از ساخت آن گذشته و اگر بدون دانستن تاریخ عرضه‌اش تماشا شود، بیش از ده ساله به نظر نخواهد رسید. جلوه‌های صوتی و ویژه مناسب، نهنگ انیماترونیک واقع‌گرایانه و مؤثر، از جمله نقاط قوت فیلم هستند که ارزش مثبت به آن می‌دهند. موسیقی متن دلنشین است و از قطعات فیلم اول به شکلی ماهرانه استفاده می‌کند.