فیلم Alcarràs 2022

خانواده‌ای از باغ‌داران هلو که سال‌هاست با سخت‌کوشی زمین را می‌پرورانند، وقتی صاحب زمین‌شان از دنیا می‌رود، زندگی‌شان وارونه می‌شود. قرار بود این توافق غیررسمی بین خانواده‌ها نسل به نسل ادامه یابد، اما وقتی پسر ثروتمند تصمیم می‌گیرد زمین را به سازندگان بفروشد، هیچ مدرکی برای اثبات آن توافق وجود ندارد. حالا «کیمت» (جوردی پوجول دولست) و خانواده‌اش باید کل چرایی وجودشان را بازتعریف کنند،...

خانواده‌ای از باغ‌داران هلو که سال‌هاست با سخت‌کوشی زمین را می‌پرورانند، وقتی صاحب زمین‌شان از دنیا می‌رود، زندگی‌شان وارونه می‌شود. قرار بود این توافق غیررسمی بین خانواده‌ها نسل به نسل ادامه یابد، اما وقتی پسر ثروتمند تصمیم می‌گیرد زمین را به سازندگان بفروشد، هیچ مدرکی برای اثبات آن توافق وجود ندارد. حالا «کیمت» (جوردی پوجول دولست) و خانواده‌اش باید کل چرایی وجودشان را بازتعریف کنند، در حالی که همزمان باید محصول را برداشت کنند، خانواده را از فروپاشی نجات دهند و در عین حال وسوسهٔ سرزنش پدر سالخورده‌شان «روخِلیو» (خوسپ آباد) را مهار کنند. بازیگران شاید حرفه‌ای به‌نظر نرسند، اما بسیار طبیعی‌اند — به‌ویژه آلبرت بوش در نقش نوجوان «راجر» که همان قدر به زمین پایبند است که پدرش، و خود دولست که موفق می‌شود نقش مردی مصمم و کمی کله‌شق را به کسی تبدیل کند که درمی‌یابد این مسئله تنها بحران شخصی او نیست. فیلم در حقیقت روایت نابودی کشاورزی خرد و جایگزینی آن با عملیات صنعتی گسترده است؛ ساختارهایی که برای کسب‌وکار و مصرف‌کننده سودآورند اما نسبت به خانواده‌هایی که قرن‌ها به‌صورت سنتی و ارگانیک زمین را پرداخته‌اند، بی‌اعتنایی می‌کنند. در فیلم‌های خوش‌فرم و پرغرورِ این‌چنینی اغلب بر طمع شرکتی تأکید فراوان می‌شود، اما در نهایت به نظر من تغییر واقعی وابسته به خواست مصرف‌کنندگان است: تا وقتی حاضر باشیم محصولات را به قیمت‌های ناچیز بخریم، چنین داستان‌هایی ادامه خواهند داشت تا زمانی که دیگر کسی نماند. با شهری‌تر شدن ما و فاصله گرفتن از کشاورزان کوچک — گذاشتن حلقه‌های واسطه و شرکت‌های طماع بین ما و کشاورز — هم برای خودمان هزینهٔ بیشتری در خرید غذای تازه می‌پردازیم و هم کشاورزان کوچک ورشکست می‌شوند؛ این فیلم خوب و مؤثر، این پیام را به‌خوبی منتقل می‌کند.