فیلم Blackbird 2019

فیلم «بلک‌برد» تنها به‌واسطه بازیگران فوق‌العاده‌اش ارزشمند می‌شود؛ گرچه روایت در برخی لحظات ضرباهنگ دراماتیک لازم را از دست می‌دهد، فیلم همچنان تأثیری احساسی دارد و به بحث درباره قانونی‌شدن اِوتانازی می‌افزاید. به نظر می‌رسد بسیاری از منتقدان این فیلم را به‌خاطر استفاده از قصه‌ای آشنا — شخصیت در حال مرگ که پیش از خودکشی می‌خواهد خانواده را دور هم جمع کند — تحقیر کرده‌اند، چون...

فیلم «بلک‌برد» تنها به‌واسطه بازیگران فوق‌العاده‌اش ارزشمند می‌شود؛ گرچه روایت در برخی لحظات ضرباهنگ دراماتیک لازم را از دست می‌دهد، فیلم همچنان تأثیری احساسی دارد و به بحث درباره قانونی‌شدن اِوتانازی می‌افزاید. به نظر می‌رسد بسیاری از منتقدان این فیلم را به‌خاطر استفاده از قصه‌ای آشنا — شخصیت در حال مرگ که پیش از خودکشی می‌خواهد خانواده را دور هم جمع کند — تحقیر کرده‌اند، چون با آن قصه چیز خارق‌العاده‌ای نمی‌آفریند. من اما از فیلم لذت بردم. سوزان ساردون و سم او’نیل به‌ندرت ناامید می‌کنند، و بازی گروهی بازیگران نقش‌های مکمل هم قابل‌قبول بود. شوخی‌های زیادی در فیلم هست، بعضی طنزهای سیاه از زبان شخصیت در حال مرگ، و به‌نظر من فیلمنامه نیز قوی است. حتی شخصیت‌های فرعی خوب پرداخته شده‌اند و کلیشه‌های سطحی در آن‌ها نمی‌بینم. احتمالاً معیارم کمی پایین‌تر از بعضی منتقدان برجسته‌ای است که در سایت‌های دیگر می‌خوانم؛ اما هدفم سرگرم شدن و حفظ احترام به شعورم است—که هر دو در این فیلم برآورده شدند. به‌عنوان نکته‌ای جانبی، من این فیلم را بلافاصله بعد از دیدن «گلدفیچ» تماشا کردم؛ شاید باید «بردمن» را هم بازبینی می‌کردم تا مثلثِ پرندگان کامل شود؟