فیلم Pet Sematary: Bloodlines 2023

42/100 فیلم در سال ۱۹۶۹ رخ می‌دهد، وقتی جاد کراندال (در نسخهٔ اصلی با بازی فرد گواین) جوان بوده و ریشه‌های گورستان حیوانات خانگی را هم کاوش می‌کند. ایده‌ها و مفاهیم جالبی مطرح می‌شد و من از داستان لذت می‌بردم، اما مشکل در روایت بود. اینکه گروهی از افراد — کسانی که قرار است در این وضعیت خبره باشند و قرن‌ها با آن روبه‌رو بوده‌اند —...

42/100 فیلم در سال ۱۹۶۹ رخ می‌دهد، وقتی جاد کراندال (در نسخهٔ اصلی با بازی فرد گواین) جوان بوده و ریشه‌های گورستان حیوانات خانگی را هم کاوش می‌کند. ایده‌ها و مفاهیم جالبی مطرح می‌شد و من از داستان لذت می‌بردم، اما مشکل در روایت بود. اینکه گروهی از افراد — کسانی که قرار است در این وضعیت خبره باشند و قرن‌ها با آن روبه‌رو بوده‌اند — به‌گونه‌ای کاملاً احمقانه رفتار کنند فقط برای فراهم آوردن چند صحنهٔ مرگ، نشانهٔ نویسندگی تنبل است. واقعاً می‌شد بهتر از این کار کرد. در پایان، دیگر برایم اهمیتی نداشت؛ واقعا مضحک بود. — DrNostromo «Pet Sematary: Bloodlines» (۲۰۲۳) عملاً نسخهٔ اصلی را — هرچقدر هم که خوب یا بد بوده باشد — از طریق مقایسه بهتر نشان می‌دهد. هرچند می‌توان گفت بازسازی ۲۰۱۹ قبلاً تا حدی همین کار را انجام داده بود. در فیلم ۱۹۸۹، گربه‌ای که در گورستان دفن شده بود به‌عنوان یک گربهٔ زنده‌شونده بازمی‌گشت (در تعریف من «گربهٔ واقعی» می‌تواند هم حیوان زنده باشد و هم عروسک مکانیکی). اما در Bloodlines این اتفاق برای سگی رخ می‌دهد و او به‌صورت یک جلوهٔ تصویری کامپیوتری بی‌کیفیت بازمی‌گردد. واقعاً تأسف‌آور است. از فیلمی که پیام اخلاقی‌اش را از همان ابتدا می‌گوید — مثل اینکه ارابه را جلو اسب گذاشته باشی — نباید انتظار زیادی داشت؛ اما خب، همهٔ پیش‌درآمدها این کار را می‌کنند. تازه مگر ۳۴ سال پیش یاد نگرفته بودیم که «گاهی مرده بهتر است»؟ اگر هم به رمان اصلی برگردیم، حتی بازهٔ زمانی طولانی‌تری را می‌توان در نظر گرفت. Bloodlines فقط احمقانه نیست؛ به‌طور پس‌نگر هم احمقانه است. داستان تا حدی روی حکایتی که فرد گواین در نسخهٔ ۱۹۸۹ برای دیل میدکیف تعریف کرد توسعه می‌یابد: مرد محلی‌ای به‌نام بیل باترمن پسر خردسالش تیمی را پس از کشته‌شدن نزدیک پایان جنگ جهانی دفن می‌کند (در این نسخه ماجرا به جنگ ویتنام منتقل شده) و تیمی به‌عنوان هیولا از آن سوی پرده بازمی‌گردد. جاد کراندال — این‌بار با بازی جکسون وایت — کشف می‌کند که «خانواده‌های مؤسس» شهر لادلو، از جمله نیاکان خودش، «وقتی شهر تأسیس شد توافقی کردند» تا مانع گسترش آن شرّی که در جنگل پنهان است شوند. این افشاگری به یک بازگشت به گذشته در فیلمی منتهی می‌شود که خودِ فیلم هم درواقع یک بازگشت بزرگ‌تر است. خلاصه اینکه اولین ساکنان شهر در سال ۱۶۷۴ با این شرّ مواجه شدند. سؤال واضح این است: چه آدم عاقلی چنین مکانی را برای تأسیس شهر انتخاب می‌کند؟ این افراد می‌بینند که رهبر کاروان‌شان به موجودی قاتل تبدیل شده و با این حال تصمیم می‌گیرند «همین جا شهر بسازیم، در جایی که محصولاتش خراب می‌شوند — با اینکه قرار بود زمین‌های حاصلخیز پیدا کنیم» — و اسم شهر را هم روی دوستی بگذارند که او را همین حالا در حال خوردن امعا و احشا دیده‌اند. باترمن (دیوید دوچوونی) تیمی (جک مولهرن) و سگ تیمی را دفن می‌کند و نتیجهٔ مورد انتظار رخ می‌دهد: سگ به نُرما، دوست‌دختر جاد (ناتالی آلن لیند)، حمله می‌کند و نهایتاً توسط پستچی مارجوری (پم گرایر) سرکوب می‌شود — چون چه کسی بهتر از یک کارمند پست، دشمن طبیعی سگ‌ها، می‌تواند با یک سگ زامبی مقابله کند؟ میل باترمن برای کنار بودن با تنها پسرش قابل‌فهم است، اما چرا باید سگ هم بازگردد؟ خلاصه اینکه جاد در نهایت جای پدرش را به‌عنوان نگهبانِ «آن زمینی که خودمان ویرانش کردیم» می‌گیرد و آخرین حرفش این است: «از لادلو لعنتی دور بمانید.» نکته‌ای که ظاهراً کارگردان/هم‌نویس لیندزی اندرسون بیر فراموش کرده این است که پیرمرد کراندال در نسخهٔ اصلی خیلی مشتاق به افشای راز گورستان نبود؛ او حتی به دیل کمک کرد آن گربه را دفن کند (وقتی به او هشدار داد بچه‌اش را در «زمین نامناسب» دفن نکند، دیگر کار از کار گذشته بود). با این غفلت در توجه به جزئیات، قهرمان از «از لادلو لعنتی دور بمانید» به «بفرمایید همه بیایید به گورستان حیوانات خانگی» تبدیل می‌شود.