فیلم The Soft Skin 1964

زمینۀ فیلم «La Peau Douce» (پوست نرم) ساختهٔ فرانسوا تروفو در سال 1964، فرودگاه تازه‌تأسیس اورلی پاریس و پدیدۀ نسبتاً نوین سفر هوایی را به تصویر می‌کشد. پیر (ژان دسایلی)، ناشر موفقی که زندگی بورژوایی و آرامی دارد، با همسر ایتالیایی‌اش فرانکا (نلی بنِدِتی) و دخترشان زندگی می‌کند. در سفر کاری به لیسبون برای ایراد سخنرانی دربارهٔ بالزاک، پیر دلبستهٔ مهماندار جوانی به نام نیکول...

زمینۀ فیلم «La Peau Douce» (پوست نرم) ساختهٔ فرانسوا تروفو در سال 1964، فرودگاه تازه‌تأسیس اورلی پاریس و پدیدۀ نسبتاً نوین سفر هوایی را به تصویر می‌کشد. پیر (ژان دسایلی)، ناشر موفقی که زندگی بورژوایی و آرامی دارد، با همسر ایتالیایی‌اش فرانکا (نلی بنِدِتی) و دخترشان زندگی می‌کند. در سفر کاری به لیسبون برای ایراد سخنرانی دربارهٔ بالزاک، پیر دلبستهٔ مهماندار جوانی به نام نیکول (فرانسواز دورلئاک) می‌شود و رابطه‌ای عاشقانه آغاز می‌شود؛ رابطه‌ای که تلاش برای پنهان نگه‌داشتنش، لذّتِ نخستین را کم‌رنگ می‌کند و به دشواری‌ها و ناراحتی‌های فراوان منتهی می‌شود. فیلم عملاً بررسی‌ای است از اینکه خیانت چه‌قدر می‌تواند ناخوشایند باشد. شور و هیجان اولیه‌ای که پیر از بودن با نیکول می‌برد، خیلی زود با سختی‌های حفظ سرّیت و خجالت‌های رابطه‌ای که هرگز نمی‌تواند علنی باشد، جایگزین می‌شود. تصویربرداری چهره‌ها توسط راول کوتار با نماهای بلند، همان اضطراب و ترس از لو رفتن لحظه‌به‌لحظه را به‌خوبی منتقل می‌کند. در کارنامۀ تروفو این فیلم نشانه‌ای از تغییر سبک او از موج نو و جسارت‌های پیشین به فیلم‌سازی نسبتاً محافظه‌کارانه‌تر است؛ از شوخی‌ها و تندروی‌های آثاری چون «به پیانوی شلیک کن» یا «ژول و ژیم» کم‌تر خبری است و گاه می‌توان نزدیکی‌ای با ترکیب‌بندی‌های دقیق هیتکاک احساس کرد؛ پایانِ «پوست نرم» ما را تا اندازه‌ای به فضای تریلر سنتی می‌کشاند. از نظر کیفی شاید «پوست نرم» جزو بهترین‌های تروفو نباشد؛ فیلم برای یک بار تماشا سرگرم‌کننده است اما ارزش بازدید مکرر چندانی ندارد. با این حال برای علاقه‌مندان دههٔ شصت، این فیلم تصویری جذاب از نگاه جامعهٔ فرانسوی به سفر هوایی و فرودگاه اورلی ارائه می‌دهد. شخصیت‌ها به‌خوبی واکاوی می‌شوند: خودخواهی پیر او را کم‌دوست‌داشتنی می‌کند، رابطهٔ شیمیایی‌ای بین او و نیکول هست اما آنچه در نهایت التهاب‌زا می‌شود، برخورد پیر با همسر خیانت‌دیده‌اش است؛ آسیب‌های روانی فرانکا با ظرافت اما شدت رو به افزایش نشان داده می‌شود. دیالوگ‌ها گاه کوتاه‌اند و بعضی تحولات داستان بدون توضیحات کامل عرضه می‌شوند، اما فیلم در کنار نقدش نسبت به زندگی و عشق یک آدم بی‌فکر، لحظاتی طنزآمیز و تحلیل‌گرانه نیز دارد. کاش این روزها استفاده از اورلی هم به این سادگی بود!