فیلم Duck Soup 1933

هیچ‌وقت از این فکر خسته نمی‌شوم که کسی گروچو مارکس را مرد کامل برای هدایت یک کشور به سوی جنگ بداند؛ یا اینکه هارپو و چیکو جاسوسان خوبی باشند؛ یا اینکه زپو بعد از این فیلم به فیلم دیگری علاقه‌مند شود. گروه مارکس نسبت به بلاک‌باستر همان‌قدر است که مونتی پایتن نسبت به نتفلیکس — و این را به بهترین معنی ممکن می‌گویم. دوست دارم یک...

هیچ‌وقت از این فکر خسته نمی‌شوم که کسی گروچو مارکس را مرد کامل برای هدایت یک کشور به سوی جنگ بداند؛ یا اینکه هارپو و چیکو جاسوسان خوبی باشند؛ یا اینکه زپو بعد از این فیلم به فیلم دیگری علاقه‌مند شود. گروه مارکس نسبت به بلاک‌باستر همان‌قدر است که مونتی پایتن نسبت به نتفلیکس — و این را به بهترین معنی ممکن می‌گویم. دوست دارم یک نسخه از فیلم را برای ولادیمیر پوتین بفرستم. آیا او این ژست را درک می‌کند؟ چه کسی فکر می‌کرد این فیلم نزدیک به صد سال قدمت داشته باشد؟ همین الآن دیدمش و از بسیاری از سبزیجات داخل سوپرمارکت هم تازه‌تر و سرحال‌تر بود! بسیاری دیگر امروز نمی‌دانند گروه مارکس کیست، اما صد سال پیش، در زمانی که خبری از میم‌های اینترنتی (یا اینترنت) نبود، آن‌ها پادشاهان کمدی بودند و همیشه می‌ارزد ببینیم چه کرده‌اند. سال‌هاست که از دنیا رفته‌اند، اما طنزی مودب، هوشمند، تیز و در دسترس برای همه اعضای خانواده از خود به جا گذاشته‌اند. این فیلم در سال ۱۹۳۳ منتشر شد، زمانی که تهدیدات جنگی نزدیک به وقوع بود. این موضوع ما را به زمانه خودمان یادآوری می‌کند، نیست؟ صد سال بعد هنوز همان اشتباه‌ها را تکرار می‌کنیم و نشان می‌دهیم از آن‌ها هیچ نیاموخته‌ایم. فیلم با نمایشی طنزآلود از یک کشور ورشکسته به تصویر می‌کشد که توسط مردی ناتوان، خودشیفته و مغرور اداره می‌شود و اطرافش را چاپلوسانی احاطه کرده‌اند که او را ناجی ملت می‌دانند. می‌تواند موسولینی یا هیتلر باشد... و نقد صریحی که به دیکتاتورهای اروپا دارد امروز اگر به بعضی از ستمگران زمانه‌مان فکر کنیم تیزتر از همیشه به نظر می‌رسد. فیلم تحت سلطه چهار مارکس است: زپو در آخرین حضورش به‌عنوان عضو گروه شخصیتی پخته‌تر از معمول دارد و به همین دلیل هرگز حس نمی‌شود دخالتی اضافه در فیلم دارد. چیکو هم خوب ظاهر می‌شود. هارپو همان کاری را می‌کند که همیشه عادت داشته — بدون اینکه حرفی بزند، خنده‌دار است و همه شعبده‌ها و نمایش‌های خود به‌عنوان یک مایم و کمدین وودویل را به کار می‌گیرد. گروچو مثل همیشه گروه را با هوشمندی هدایت می‌کند؛ سلطان جواب‌های سریع را نمی‌توانست طعنه‌زن‌تر یا تندتر باشد. علاوه بر این، مارگارت دامونت همکاری هنرمندانه و مؤثر و سالمی با آن‌ها دارد. دکورهای خوب و طراحی لباس‌های بامفهوم ما را در تجسم «فریدونیا»، جمهوری‌ای در آستانه فروپاشی، ورشکستگی و تهاجم خارجی، همراهی می‌کنند. صحنه‌های ماندگاری در این فیلم وجود دارد که باورکردنی نیست: از شوخی با موتورسیکلت و سایدکار تا شوخی معروف آیینه. تصویربرداری سیاه‌وسفید تیز و خوش‌کادر شده است و فیلم آن‌قدرها هم قدیمی به نظر نمی‌رسد. موسیقی متن هم تکمیل‌کننده تجربه است. احتمالاً در اقلیتی کوچک هستم، اما من سبک کمدی گروه مارکس را به‌خصوص خنده‌دار نمی‌یافتم و این فیلم هم چندان در تغییر این نگرش به من کمک نکرد. همه‌چیز در کشور کوچکی به‌نام «فریدونیا» می‌گذرد که فوراً به ۲۰ میلیون دلار نیاز دارد تا از ورشکستگی نجات یابد. آن‌ها می‌توانند این پول را از یک خیر ثروتمند، خانم تیزدیل (مارگارت دامونت)، بگیرند، اما تنها در صورتی که موافقت کنند «فایرفلای» (گروچو) را به‌عنوان نخست‌وزیر جدید منصوب کنند. او البته هیچ تجربه‌ای ندارد، اما او را دوست دارد و بنابراین اداره/خراب‌کردن این کشور به او سپرده می‌شود، در حالی که سفیر مکار «ترنتینو» (لوئیس کالرن) از همسایه «سیلوانیا» نقشه تهاجم می‌کشد. فایرفلای تنها نمی‌آید؛ هارپو (پینکی) و چیکو (چیکولینی) هم همراه او هستند و با فروشنده لیموناد محلی (ادگار کندی) هرج‌ومرج مختص خود را به‌راه می‌اندازند. از نظر بصری آن‌چه می‌بینیم گاهی مرا به یاد «A Woman Commands» (۱۹۳۲) می‌انداخت، اما با دنباله‌ای از سکانس‌های اسلپ‌استیک کاملاً تدوین‌شده و اجراشده که متأسفانه برای من خنده‌دار نبودند و فقط به‌صورت پراکنده در طول حدود یک ساعت عرضه می‌شوند. زپو نقش جدی‌تری دارد اما شخصیت او — باب — نقش چندانی بازی نمی‌کند، و راکل تورس با نقش وسوسه‌آمیز «ورا» جلوه‌ای اغواگرانه می‌آورد اما باز هم در حد یک حضور گذرا باقی می‌ماند، در نتیجه فیلم بیشتر تحت سلطه گروچوست که من نتوانستم طعنه‌هایش را به‌خوبی درک کنم. ببخشید، ولی من این فیلم را چندان ویژه ندیدم.