فیلم I Still See You 2018

بسیاری از فیلم‌ها ایده‌های جذابی دارند اما اجرا آن‌قدر ضعیف است که از پتانسیلشان استفاده نمی‌شود. I Still See You دربارهٔ دنیایی است که در آن یک «رخداد» در شیکاگو رخ می‌دهد (نمی‌دانم هالیوود چرا این شهر را این‌قدر دوست ندارد) و ناگهان اشباحی برای چند دقیقه ظاهر می‌شوند و همان کارهای روزمره‌ای را انجام می‌دهند که زمانی در زندگی زنده‌شان انجام می‌دادند. ده سال پس...

بسیاری از فیلم‌ها ایده‌های جذابی دارند اما اجرا آن‌قدر ضعیف است که از پتانسیلشان استفاده نمی‌شود. I Still See You دربارهٔ دنیایی است که در آن یک «رخداد» در شیکاگو رخ می‌دهد (نمی‌دانم هالیوود چرا این شهر را این‌قدر دوست ندارد) و ناگهان اشباحی برای چند دقیقه ظاهر می‌شوند و همان کارهای روزمره‌ای را انجام می‌دهند که زمانی در زندگی زنده‌شان انجام می‌دادند. ده سال پس از آن رخداد و یک برنامهٔ دولتی که شکست خورده، فیلم دربارهٔ ورونیکا کالدر است؛ دختری نوجوان که پدرش در میان صدها یا شاید هزاران قربانی آن رویداد جان باخته است. ورونیکا دختری معمولی است که در جهانی زندگی می‌کند که دولت فدرال یک «ادارهٔ امور طیفی» دارد و او در همان حال به مدرسه می‌رود. در مدرسه، شیفتهٔ پسر تنها و مرموزی به‌نام کرک لین می‌شود که او را یک «حقیقت‌جو» می‌دانند؛ کسی که معتقد است اتفاقات بیشتری در جریان است، زیرا با وجود انتظار مقامات که این اشباح با گذر زمان محو شوند، رم‌ها (Rems؛ مخفف remnants) بیش‌تر و بیش‌تر ظاهر می‌شوند. قوانینی دربارهٔ این اشباح وجود دارد که توسط آموزگار تاریخ، آقای بیتنر، توضیح داده می‌شود: رم‌ها نمی‌توانند با زنده‌ها تعامل کنند و نمی‌توانند الگوی رفتاری‌شان را تغییر دهند یا از روتین‌شان خارج شوند، و چند قانون دیگر نیز هست. در همین حال، ورونیکا در سرویس بهداشتی با شبح مردی روبه‌رو می‌شود که نه تنها قبلاً او را ندیده، بلکه روی آینه هشداری نوشته: «فرار کن». نام برایان هم در ذهن ورونیکا نقش می‌بندد. او از کرک کمک می‌طلبد و کرک با اکراه موافقت می‌کند. آن‌ها مثل کارآگاه‌های آماتور به تحقیق می‌پردازند: ابتدا تلاش می‌کنند تصویری از رم ثبت کنند و سپس به گذشتهٔ مرد مظنون می‌روند؛ گذشته‌ای بسیار تاریک. برایان مظنون به خفه‌کردن دو دختر نوجوان است و آن‌ها ارتباطی کشف می‌کنند: هر دو دختر در ۲۹ فوریه متولد شده بودند—و این دقیقاً روز تولد ورونیکاست. ظاهراً برایان که ظاهراً زمانی که مقامات داشتند به او می‌رسیدند خودکشی کرده، اکنون ورونیکا را تعقیب می‌کند و زندگی‌اش در خطر است. با وجود پیش‌فرض جذاب، من به دیدن I Still See You علاقمند بودم، هم به‌خاطرِ طرفدار بودنم از بلا تورن. بازی بلا و ریچارد هارمن بد نبود، اما هیچ‌یک از این بازیگران جوان نتوانستند از پسِ فیلم‌نامهٔ ضعیف و پیچش کاملاً قابل پیش‌بینی‌ای برآیند که از دور معلوم است وقتی عنصر معمایی فیلم چیده می‌شود (یعنی قتل دختران به دست برایان). هشدار اسپویل: قاتل در نهایت آقای بیتنر است (نقش‌آفرینی درموت مالرونی). مالرونی آن‌قدر هم بد نیست، اما با چرخشی احمقانه روبه‌رو شده که خیلی به بازی او مربوط نمی‌شود — شاید تنها اشتباهش پذیرفتن نقش بوده. فیلم همچنین سرانگشتی برای دنباله‌سازی دارد، اما احتمال ادامه‌دار شدنش کم به‌نظر می‌رسد مگر اینکه مخاطب قابل‌توجهی روی بازار خانگی پیدا کند. فیلم بر پایهٔ رمان Break My Heart a 1,000 Times اثر دنیل واترز ساخته شده، با فیلمنامه‌ای از جیسون فوکس و کارگردانی اسکات اسپیر؛ رزومه‌ای که چندان باشکوه نیست و متأسفانه من هر دو فیلم قبلیِ کارگردان را دیده‌ام. نظر دیگر (امتیاز 67/100): یک آزمایش که به‌هم می‌ریزد و هزاران نفر را می‌کشد. ارواح قربانیان بخشی از زندگی زنده‌ها می‌شوند، اگرچه گفته می‌شود نمی‌توانند تعامل کنند… یا شاید می‌توانند؟ این فرضیه برایم جذاب بود. ایدهٔ داستانی نسبتاً منحصربه‌فرد است (من چیزی از کتاب نمی‌دانستم). ریتم فیلم کند است و چندان ترسناک نیست، اما داستان پیچیده و پر از پیچ‌وخم‌های کوچک است و تا انتها مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. اگر بخواهید آن را موشکافی کنید، ممکن است خوشتان نیاید؛ فقط از سفر لذت ببرید—سفری نسبتاً خوب.