فیلم کره ای The Tiger 2015

مواجههٔ انسان با آخرین جانور پس از اجرای درخشان در «امیر دریایی: جزر و مدهای خروشان»، ستارهٔ کره‌ای چوی مین‌سیک با فیلمی متفاوت بازگشته است. این‌بار در نقش یک شکارچی ظاهر شده و نقش او الهام‌بخش است. کارگردان این فیلم قبلاً «دنیای نو» را ساخته و برای بار دوم با همین بازیگر همکاری می‌کند. خواندن چنین داستانی ممکن است خوب جواب دهد، چون هر بیننده تصویری...

مواجههٔ انسان با آخرین جانور پس از اجرای درخشان در «امیر دریایی: جزر و مدهای خروشان»، ستارهٔ کره‌ای چوی مین‌سیک با فیلمی متفاوت بازگشته است. این‌بار در نقش یک شکارچی ظاهر شده و نقش او الهام‌بخش است. کارگردان این فیلم قبلاً «دنیای نو» را ساخته و برای بار دوم با همین بازیگر همکاری می‌کند. خواندن چنین داستانی ممکن است خوب جواب دهد، چون هر بیننده تصویری ذهنی از آن دارد، اما تبدیلش به فیلم کار دشواری است؛ چون این داستان محصول چشم‌انداز یک نفر است و همه با همان دید موافق نیستند. به نظرم کارگردان با فیلمنامه‌ای که در اختیار داشت، بهترین تلاشش را کرده و همکاری تیمی قابل‌قبولی دیده می‌شود. فیلم در سال 1925 و دوران اشغال کره توسط ژاپن می‌گذرد. شکارچی قابلی که در جنگل کنار یک روستا همراه پسرش زندگی می‌کند، بعد از مرگ همسرش دست از شکار کشیده است. اما وقتی فرماندهٔ ارتش ژاپن که شیفتهٔ یک ببر باشکوه در کوه‌های جیریسان است، همهٔ شکارچیان را برای گرفتن آن فرا می‌خواند، تلاش‌ها بی‌نتیجه می‌ماند تا اینکه سربازان ژاپنی و شکارچیان کره‌ای متحد می‌شوند تا آخرین ببر زنده را تعقیب کنند. نبرد میان انسان و جانور خونین و ویران‌گر است و زندگی همهٔ درگیران را برای همیشه تغییر می‌دهد. بعد از آشنایی با داستان، چشم‌انتظار دیدن فیلم بودم، چون آثار تجربی کره‌ای غالباً به‌صورتی واقع‌گرایانه ساخته می‌شوند. تیم جلوه‌های ویژه همین فیلم پیش‌تر روی «آقای گو» کار کرده بود و عملکردشان قابل تحسین است؛ گرچه خلق ببر کار دشوارتری از خلق میمون عظیم آن فیلم بوده است. در چند نما کیفیت کمی پایین‌تر از انتظار بود، اما در برخی صحنه‌ها کیفیت تا حدی قابل قیاس با ببرهای CGI اخیر مانند ریچارد پارکر در «زندگی پای» و شیرخان در «کتاب جنگل» بود. «به کوه احترام بگذار و هرچه به تو می‌دهد، بگیر.» فیلم ترکیبی از واقعیت و تخیل است. از منظر انسانی، روایت‌ها منطقی و با تاریخ هم‌خوانی دارند؛ انسان‌ها برای لذت و استفاده از پوست و دندان و ناخن حیوانات شکار می‌کنند. اما از زاویهٔ ببر، فیلم اندکی خیالی می‌شود، زیرا حیوان احساساتی مشابه یا برابر با انسان‌ها نشان می‌دهد. حیوانات احساس دارند، اما نه به همان شیوه‌ای که در فیلم به تصویر کشیده شده است؛ این امر کمی غیرواقعی و نامتناسب به نظر می‌رسد. چنین رویکردی ممکن است در یک اثر فانتزی خالص جواب بدهد، اما این فیلم یک تریلر است که مخاطبان بالغ و تحمل‌کنندهٔ صحنه‌های خونین را هدف قرار داده است؛ در غیر این صورت می‌توانست به انیمه‌ای تحسین‌شده تبدیل شود. با وجود این نکات ناامیدکننده، فیلم بهتر از آن چیزی بود که انتظار داشتم. بازیگران و تیم پشت دوربین کار خود را بسیار خوب انجام دادند. فیلم‌برداری در مجموع خوب است و مناظری زیبا را ثبت کرده، هرچند به نظرم بعضی از نماها ممکن است دیجیتال ساخته شده باشند. طول فیلم کمی زیاد است، اما به دلیل فیلمنامهٔ درگیرکننده، تماشاگر احساس نمی‌کند مدت طولانی‌تری را مجبور به نشستن است. برای علاقه‌مندان به سکانس‌های اکشن، این فیلم سرگرم‌کننده است، البته بسته به اینکه طرف چه کسی را می‌گیرید. در مورد پایان‌بندی هم برایم کاملاً روشن نبود؛ پایان بیشتر بر پایهٔ فهم و تفسیر است تا توضیح کامل، بنابراین هر بیننده می‌تواند برداشت متفاوتی داشته باشد. هشدار: قسمت بعد ممکن است لو دهد. به نظرم ببر و شکارچی در نهایت تصمیم می‌گیرند کاری را که سال‌ها پیش باید انجام می‌دادند، اکنون انجام دهند. فکر می‌کنم فیلم مناسب بزرگسالان است. حتی برای فردی بالغ مثل من، با وجود اینکه می‌دانستم صحنه‌ها ساختگی و جلوه‌های بصری‌اند، خشونت بعضی صحنه‌ها بیش از حد محسوس بود. در یکی از سکانس‌ها پسربچه‌ای توسط گرگ‌ها زنده‌زنده خورده می‌شود؛ نمی‌دانم سازندگان فیلم چه مخاطبی را در نظر داشته‌اند. نوشتار کلی فیلم می‌توانست بهتر و واقعی‌تر نسبت به رفتار طبیعی جانوران باشد. برای برخی تماشاگران فیلم تا حداقل سرگرمی را فراهم می‌کند، اما کودکان خردسال باید از آن دور نگه‌داشته شوند. از نگاه من تصمیم‌گیری در مورد دیدن یا ندیدن فیلم پنجاه ـ پنجاه است؛ نه آن را توصیه می‌کنم و نه تشویق به صرف‌نظر از دیدنش. ۶/۱۰